Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περί παρελάσεων και άλλων δαιμονίων…

(Αδριανούπολη, 25 - 3 - 1922)

            Να εξηγηθώ για να …παρεξηγηθώ! Ο καθένας σε αυτή τη ζωή ό,τι θέλει βλέπει και ό,τι θέλει καταλαβαίνει. Ως εκ φύσεως αντίθετος με τη στρατιωτική νοοτροπία και το μιλιταριστικό πνεύμα, στις μαθητικές παρελάσεις βλέπω τα κάτωθι:
α) Τους μαθητές μου να βαδίζουν με χαμόγελο και ζωντάνια σε μία συμβολική εκδήλωση απόδοσης τιμών σε ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά (φιλοπατρία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, κ.λ.π.)
β) Μικρούς και μεγάλους να καμαρώνουν μέσα στις ποικίλες, περίτεχνες και πολύχρωμες παραδοσιακές ενδυμασίες του τόπου μας. Στοιχείο πολιτισμού, λαογραφίας και ιστορίας, όπως συμβαίνει και σε αντίστοιχες παρελάσεις σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη.
γ) Μικρές ψηφίδες ιστορίας και σεβασμού των συμβόλων, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας της σημαίας, των τραγουδιών και των λόγων που ακούγονται. Στο χέρι εκπαιδευτικών και γονιών είναι να αξιοποιήσουμε σωστά τις ευκαιρίες και να αποφύγουμε τη σκοτεινιά του εθνικισμού.
δ) Ευκαιρία για σύναξη της κοινότητας επί το αυτό, σε μία ημέρα διαφορετική από την τετριμμένη καθημερινότητα.
Δεν ξέρω, βέβαια, τι βλέπουν αυτοί που …δεν πάνε!
«Οι παρελάσεις είναι κατάλοιπο του Μεταξά», αναφώνησε ο μέσος σύγχρονος ημιμαθής φωταδιστής, για να πουλήσει και «ιστορική γνώση» και μούρη δημοκράτη. Πού να ξέρει ότι οι μαθητικές παρελάσεις άρχισαν νωρίς στο νέο ελληνικό κράτος, όταν ακόμη και ο Μεταξάς ήταν αγέννητος. Επί Χαριλάου Τρικούπη και Ελευθερίου Βενιζέλου εδραιώθηκαν περισσότερο. Ο Μεταξάς έδωσε – για ευνόητους λόγους – στρατιωτικό πνεύμα στις μαθητικές παρελάσεις, το οποίο εν πολλοίς έχει πλέον ξεπεραστεί (και καλώς), κυρίως από την αλλαγή νοοτροπίας της εκπαιδευτικής κοινότητας.
(Από τη σελίδα στο facebook του συναδέλφου Ιω. Μπουγά)

«Να καταργηθούν οι παρελάσεις, δεν γίνονται πουθενά στην Ευρώπη», επιμένει ο φίλος μας. Αχ, αυτό το κόμπλεξ των νεοελλήνων! Σωστό και φωτισμένο είναι μόνο ό,τι γίνεται στας Ευρώπας. Όχι ότι δεν ισχύει αρκετά συχνά, αλλά όχι πάντα.
α) Τέτοιου είδους φράση, όσο δυναμική και κοφτή και να φαίνεται, συχνά είναι ψεύτικη και δείχνει ότι ο εκφορέας της είτε την παπαγάλισε (τώρα ειδικά με το ιντερνέτι όλοι ξέρουν…) είτε την είπε για να μπει και πάλι στη λεωφόρο της δόξας του φωταδισμού. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ή διαβάσει «να καταργηθούν τα Θρησκευτικά, δεν γίνονται πουθενά στην Ευρώπη», για να αποδειχθεί ότι ο "επιστήμων" δεν έχει ιδέα τι γίνεται έξω από τα στενά όρια της Κάτω Τραχανοπλαγιάς, όπου και κατοικοεδρεύει.
β) Ζητάω κι εγώ την κατάργηση των παρελάσεων. Με μία προϋπόθεση: Να βάλουμε στη θέση τους κάποιες εκδηλώσεις που να υπηρετούν επάξια τρεις στόχους: α) την απόδοση τιμών στους νεκρούς μας, β) την ιστορική μνήμη και το σεβασμό, γ) την ενσυναίσθηση των συμμετεχόντων.
γ) Βασικό στοιχείο του πολιτισμού και του διαφωτισμού, αγαπητέ μου φίλε, είναι ότι καταργώ κάτι που έχει κάνει τον κύκλο του για να βάλω στη θέση του κάτι καλύτερο, κάτι που προάγει καλύτερα τους στόχους. Έτσι κάνουν στας Ευρώπας σε ημέρες ιστορικής και εθνικής μνήμης. Δεν καταργούν κάτι για να πουλήσουν μούρη ή για να πουν ότι έκαναν μεταρρύθμιση. Προσωπικά, έχω συμμετάσχει σε πολλές συζητήσεις – διά ζώσης και διαδικτυακά – με θέμα την κατάργηση των παρελάσεων. Εκτός από τα παραπάνω πυροτεχνήματα και προτάσεις του τύπου «ας κάνουμε κάτι άλλο», δεν έχω ακούσει κάτι πιο σοβαρό και συγκεκριμένο. Ίσως βέβαια, να είμαι και άτυχος…
δ) Κοίτα ο εξαποδώ τώρα τι μού έβαλε στο μυαλό…. Φύγε, φύγε, σου λέω!!!! Σε ξορκίζω! Φτου, φτου!! Όχι, δεν το γράφω, δεν το γρ…. Αργία!!! Ωπ! Το έγραψα!! Η μαγική λέξη για το φραπεδοεσπρεσσονεοέλληνα. Ενίοτε και τριημεράκι! Θα κοιμηθείς λίγο παραπάνω, θα πας τη βολτίτσα σου και την εκδρομούλα σου σαν άνθρωπος. Και όχι μόνο μία ημέρα. Δύο εθνικές επετείους έχουμε: Και 28η Οκτωβρίου και 25η Μαρτίου. Και σε καλή χρονική απόσταση μεταξύ τους. Εμ, βέβαια… Τι είμαστε εμείς; Τίποτε ηλίθιοι σαν τους κουτόφραγκους; Εμπρός για το επόμενο hashtag #ethnikiepeteios# και για το επόμενο story στο Instagram ... Τα καλύτερα θα βραβευτούν!

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Σχόλια

  1. Για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερα σχετικά με την ιστορία των μαθητικών παρελάσεων:
    https://argolikivivliothiki.gr/2013/10/22/parelasi/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η αναίρεση των αντιστόρητων θέσεων της κυρίας Μ. Ρεπούση:
    http://ellinikahoaxes.gr/2017/03/24/childrens-parade-march-25th/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παναγιώτη, προσυπογράφω το κείμενο σου! Υποστήριξα βέβαια στο παρελθόν, την κατάργηση των παρελάσεων αλλά για ένα διαφορετικό λόγο: Ήταν τραγικό πολλές φορές το βίωμα των παρελάσεων... Βαριεστημένα και σκυθρωπά πρόσωπα που αποκάλυπταν το της αγγαρείας το έργον! Ξετσιπωτιά στο ντύσιμο -αποκαλυπτική της αδυναμίας συνειδητοποίησης της στιγμής! Κοπάνες με φθηνες δικαιολογίες κατά τη μέρα της παρέλασης! Να μην αναφέρω τις προσπάθειες που καταβάλαμε τις προηγούμενες μέρες για να πείσουμε τα όσα παιδιά, τελικά, δήλωσαν συμμετοχή (μιλάμε στα όρια της παράκλησης!!!). Δεν διαπίστωσα ποτέ κανέναν κίνδυνο εθνικισμού! Απορώ με αυτούς που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο! Βίωσα όμως την απαξίωση, τον ωχαδερφισμό, το δημοσιουπαλληλίκι, την ξιπασιά και την άρνηση αποδοχής της εθνικής ταυτότητας από τον Νεοέλληνα, σε όλο της το μεγαλείο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Προσυπογράφω στο κειμενό σου!Οχι γιατί επειδή η φύση μου έχει μια επικρατή μιλιταριστική πλευρά!Δεν μου άρεσε ποτέ αυτή η νοοτροπία του στρατού.Δεν βρήκα τιποτα μιλιταριστικό στις παρελάσεις που σαν παιδί συμμετείχα.Από την προσωπική μου εμπειρία,από τα μαθητικά μου χρόνια,θυμάμαι τις επετείους αυτές σαν την μόνη χρονική περιόδο μέσα σε μία σχολική χρονιά, που ζωντάνευε τόσο η περηφάνια μου, η συγκίνηση και η αγάπη για ένα λαό που αν και μικρός και αριθμητικά αδύναμος,είχε την ατέλειωτη ψυχή για να μην παραδίνεται...Ήταν τότε που όλες αυτές οι ιστορίες που μου έλεγε ο παππούς μου ,γίνονταν απόλυτη πραγματικότητα κι όχι μια σειρά από λέξεις σε ένα κομμάτι χαρτί.Γινόταν κομμάτι της ιστορίας της οικογένειάς μου και όλης της πατρίδας μου.
    Η αναγνωση των πραγμάτων είναι αυτή που ο καθένας μας κάνει.Αν θέλουμε να δώσουμε εθνικιστική διάσταση, εμείς θα το έχουμε κάνει!Αν θέλουμε να είναι ευκαιρία για ιστορική μνήμη ,για να κρατήσουμε τους τελευταίους ζωντανούς κρίκους με το παρελθόν του έθνους μας ,πάλι στο δικό μας χερι είναι. ΄Αλλωστε νομίζω ο σοβαρότερος κίνδυνος που καραδοκεί στη συγκεκριμένη διαδικασία δεν είναι η μεγαλοποιήση αλλά η απαξίωση.Νομίζω μόνο προς τα εκεί έχουμε να δουλέψουμε ως γονείς και εσείς ως εκπαιδευτικοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι ωραίο σχόλιο!!! Συμφωνώ απόλυτα. Κόντρα στην φασιστική επιβολή της διαστρέβλωσης ως της μόνης αλήθειας, ας εργαστούμε όλοι. Για τα αυτονόητα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Να κάνω από την αρχή τρεις διευκρινίσεις: α) Το παρόν είναι άρθρο. Δεν διεκδικεί δάφνες ενδελεχούς θεολογικής μελέτης ή διδακτορικής διατριβής. β) Δεν υποκαθιστά ή υποσκελίζει σωματικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που λαμβάνει υπόψη της κάθε γυναίκα, αλλά ούτε και την πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα, που (προφανώς) σταθμίζει και άλλα ζητήματα. (Βέβαια, είναι μεγάλη η συζήτηση για τις αρμοδιότητες και τα όρια των πνευματικών στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας των πνευματικών τους τέκνων…). γ) Αναφέρεται μόνο στο αν υπάρχουν ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ για τη Θεία Κοινωνία ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για την έμμηνο ρύση. Έχω κεφαλαία όλα τα γράμματα σε κάποιες λέξεις, γιατί ο Θεός να μας φυλάει από τις παρεξηγήσεις των θρήσκων. Δεν γίνεται όμως οι «ιδιωτικές θεολογίες» του καθενός να αντικαθιστούν την ανθρωπολογία και τη θεολογία της Εκκλησίας.
Παλαιά Διαθήκη Στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, υπάρχουν άφθονα εδάφια που αναφέρονται στην ακαθαρσία – αμαρτία τη…

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Απασφάλιση θεολόγου…

Γειά σας. Είμαι ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος καθηγητής στο Λύκειο Γαζίου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι 41 ετών, παντρεμένος με μια πραγματική ηρωίδα και έχουμε τρία παιδιά. Δεν είμαι χορτοφάγος, ούτε vegan. Δηλώνω χριστιανός αναρχικός, απεχθάνομαι τη βία και δεν έχω κατοικίδιο. Από μουσική ακούω τα πάντα (εκτός από hiphop), αλλά κυρίως τα ξένα που παίζουν στα club, βυζαντινή μουσική και καψουροτράγουδα. Δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω και κοιμάμαι από τις 11 το βράδυ. Δεν ανήκω στο θεολογικό σύνδεσμο Καιρός, δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν λιβανίζω κανέναν και ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά είναι οι μπάμιες. Άνετα θα με χαρακτήριζε κανείς τουλάχιστον ανισόρροπο. Γι’ αυτό το λόγο από εδώ και κάτω διαβάζετε με δική σας ευθύνη… Νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά. Μπουρλότοοοο!!! Εδώ και πέντε χρόνια γράφονται, δοκιμάζονται, διορθώνονται και, από το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, εφαρμόζονται. Με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, καθώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ήθελε να κάνει…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας το αυτονόητο, το νόμιμο και το λογικό αναμετράται στα ίσα με την κουτοπονηριά, την παρανομία και τη λαμογιά. Δεν χρειάζεται να μαντέψουμε ποιος νικάει. Και υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πέντε δέκα νταήδες, θρασύδειλοι, βολεμένοι. Εξίσου υπεύθυνο είναι και το συντριπτικό ποσοστό των μελών μιας κοινωνίας που δεν άκουσαν, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν. Της κοινωνίας του «τι σε νοιάζει εσένα;» και της κοινωνίας του «ωχ, αδερφέ, μη χώνεις τη μύτη σου για να μη βρεις κανένα μπελά». Σε μια τέτοια κοινωνία μεγαλώνουμε και διδάσκουμε παιδιά. Και ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «ό…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε

Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις. «Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι. Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει. - Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών. Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότ…

Ποιοι μιλάνε (συνήθως….) για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής. Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω: Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του «βγάζουμε τα προσωπικά μας στην πλάτη του μαθήματος»…. Β) Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί: Ορισμένοι από αυτούς έχουν μια ρομαντική ιδέα για το μάθη…

Λογικά, δεν υπάρχει Θεός…

Ομολογώ ότι όταν ήμουν μαθητής Λυκείου, είχα ένα πολύ ισχυρό θεωρητικό οπλοστάσιο με επιχειρήματα και απόψεις που κατέληγαν στο ότι «λογικά, υπάρχει Θεός». Θυμάμαι ακόμη την ικανοποίηση μετά από δυναμική επιχειρηματολογία και ειδικά όταν αυτή κατέληγε στην κατατρόπωση του αμφισβητία ή (ακόμη καλύτερα) του εχθρού της πίστης. Κόκκινο πανί η αντιπαράθεση με άτομα του συνδρόμου «Iamanatheist, debateme». Τώρα που έχω ήδη ισοφαρίσει τα έτη αποφοίτησης με την ηλικία αποφοίτησης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «λογικά, δεν υπάρχει Θεός». - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντοκράτορας να μην κάνει τίποτε για τόσα φτωχά και άρρωστα παιδάκια, για τόσες εξαθλιωμένες οικογένειες; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντογνώστης να μην δίνει λίγη σοφία σε γιατρούς και επιστήμονες ώστε να ανακαλύψουν το φάρμακο για τον καρκίνο; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός πανάγαθος να αφήνει μόνο και αβοήθητο τον Υιό Του να χλευάζεται, να σταυρώνεται και να πεθαίνει από κάποιους αχάριστους ευεργετηθέντες; - Πώς είναι δυνατόν ένας …