Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Το δίλημμα της ευθανασίας: Προεκτάσεις και σκέψεις

Το Λύκειο Γαζίου συμμετείχε στο Πανελλήνιο Μαθητικό Συνέδριο Θεολογίας που πραγματοποιήθηκε στη Ναύπακτο από τα Εκπαιδευτήρια Πάνου, το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017. Το θέμα της μαθητικής μας εισήγησης ήταν "Το δίλημμα της ευθανασίας. Προεκτάσεις και σκέψεις".


Ορισμός
Η ευθανασία είναι μία λέξη σύνθετη. Παράγεται από τις λέξεις ευ+θάνατος και σημαίνει "καλός θάνατος". Πράξη ευθανασίας μπορεί να χαρακτηριστεί και η περίπτωση κατά την οποία, ενώ μπορεί να παρασχεθεί βοήθεια (διασωλήνωση, οξυγόνο) σε ασθενή, τελικά δεν του παρέχεται (παθητική ευθανασία).
Η ευθανασία δεν είναι εύκολο και απλό ζήτημα. Τι είναι λοιπόν; Λύτρωση, έγκλημα, απαλλαγή, φόνος, φιλευσπλαχνία, δικαίωμα, αξιοπρέπεια, αυτοχειρία, ασέβεια, βοήθεια;

Ας δούμε τι υποστηρίζουν οι ειδικοί, τι λένε οι νόμοι και τι θέλει το κοινό των εμπλεκομένων στο θέμα της ευθανασίας κρατών.

Μορφές ευθανασίας:
Η ευθανασία είναι ένα σύνθετο ζήτημα με πολλές προεκτάσεις. Δεν θα ήταν υπερβολή εάν λέγαμε ότι κάθε περίπτωση στην οποία ενεργείται ευθανασία ή υπάρχει και μόνο ως απλή σκέψη ή εικασία αποτελεί ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο. Βασικά, υπάρχουν έξι κύριες μορφές ευθανασίας:

α) Καθαυτό ευθανασία: Απαραίτητη προϋπόθεσή της είναι ο εγγύς θάνατος και οι επώδυνοι πόνοι.
β) Κοινωνική ή ευγονική ευθανασία: Η αφαίρεση της ζωής των διανοητικά καθυστερημένων, ανιάτων σωματικώς, αναπήρων ή και εμβρύων.
γ) Ενεργητική ευθανασία ή άμεση: Γίνεται π.χ μία θανατηφόρα ένεση και τερματίζει ο άρρωστος τη ζωή του. Ο θάνατος έρχεται αμέσως.
δ) Παθητική ευθανασία ή έμμεση: Επιτυγχάνεται με την στέρηση των αναγκαίων για την ζωή. Ο θάνατος έρχεται αργότερα.
ε) Εθελοντική ευθανασία: Μετά από επίμονη απαίτηση του αρρώστου.
στ) Μη ηθελημένη ευθανασία: Χωρίς την συγκατάθεση του αρρώστου.
Σήμερα, σε ορισμένες χώρες και στα αντίστοιχα νομικά τους συστήματα γίνονται αποδεχτές η παθητική και η εθελοντική ευθανασία. Πρόσφατα μάλιστα, ακόμη και η προτεσταντική κοινότητα της Ολλανδίας αποδέχτηκε την παθητική ευθανασία. Αντίθετα, η ενεργητική ευθανασία απορρίπτεται σε όλες τις χώρες εκτός της Ουρουγουάης.

Επιχειρήματα
Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται υπέρ της ευθανασίας είναι:
Α) Ο οίκτος, το έλεος για τον άρρωστο.
Β) Το δικαίωμα του ανθρώπου στον τερματισμό της ζωής του.
Γ) Η ποιότητα της ζωής.
Ας αναλύσουμε με τη σειρά τα επιχειρήματα:
Α) Σχετικά με το πρώτο θα παρατηρούσαμε ότι: Ο οίκτος πρέπει να μας οδηγήσει στην προσπάθεια να ενισχύσουμε ψυχικά τον άρρωστο και τους δικούς του. Ο οίκτος μας όμως από μόνος του δεν δικαιολογεί την ευθανασία, γιατί ποιος είπε ποτέ στους ανθρώπους ότι σε αυτό τον κόσμο ο βίος είναι ανθόσπαρτος και χωρίς πόνο;
Β) Στο δεύτερο επιχείρημα έχουμε να απαντήσουμε τα εξής: Ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να τερματίζει μόνος του τη ζωή του ή να ζητάει από άλλον τον τερματισμό της. Και αυτό γιατί η ζωή δεν του ανήκει αλλά του δόθηκε από τον Θεό. Λέγεται χαρακτηριστικά: "Πως μπορεί ο άνθρωπος να διαλέξει τον τρόπο που θα πεθάνει αφού δεν μπορεί να διαλέξει τον τρόπο που θα γεννηθεί;" Ας υποθέσουμε όμως ότι αναγνωρίζουμε στον άρρωστο το δικαίωμα να αποφασίζει για την ζωή του. Στη περίπτωση των νεογέννητων βρεφών ή των ψυχασθενών, ποιος θα ήταν υπεύθυνος να αποφασίσει; Επίσης, η επιθυμία που εκφράζει ο βαριά άρρωστος να πεθάνει, δεν αποτελεί μόνιμη επιθυμία του. Τη στιγμή που υποφέρει από αφόρητους πόνους είναι λογικό να εκλιπαρεί για μία σωτήρια λύση, ακόμη και αν αυτή είναι ο θάνατος.
Γ) Όσον αφορά το τρίτο επιχείρημα, η έννοια της ποιότητας ζωής είναι πολυσύνθετη με ποικίλες ερμηνείες. Είναι έννοια υποκειμενική και μπορεί να γίνει κατανοητή από την οπτική γωνία του κάθε ατόμου. Γενικά είναι μία ευρεία έννοια που επηρεάζεται με έναν σύνθετο τρόπο από τη φυσική υγεία του αρρώστου, από την ψυχολογική κατάσταση, από το επίπεδο ανεξαρτησίας, από τις κοινωνικές σχέσεις και από τις σχέσεις τους με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του περιβάλλοντος διαβίωσης. Έτσι λοιπόν κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί την ανθρώπινη ζωή του πάσχοντος προσώπου καθώς είναι πολύτιμη, μοναδική και αναντικατάστατη. Εξάλλου και ο ρόλος του συστήματος υγείας (μονάδες υγείας, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό) είναι να διατηρεί τη ζωή, να προσφέρει ζωή και όχι να αρνείται την παράταση ζωής ενός αρρώστου, έστω και αν αυτός έχει καταντήσει «φυτό».

Η Ευθανασία σε διάφορες χώρες
Ολλανδία
Με απόφαση της άνω Βουλής (10 Απριλίου 2002) νομιμοποιείται υπό όρους.
Βρετανία
Είναι εκτός νόμου, αν και η χώρα αποτελεί την έδρα της "Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Σωματείων για το δικαίωμα στο θάνατο".
Η.Π.Α.
Επιτρέπεται μόνο στην πολιτεία Όρεγκον από το έτος 1994.
Αυστραλία
Εφαρμόσθηκε το 1995 πειραματικά. Το 1996 στις βόρειες πολιτείες νομιμοποιήθηκε η υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Με ψήφιση νέου νόμου από το Κοινοβούλιο απαγορεύθηκε το 1997.
Γαλλία
Θεωρείται παράνομη. Μάλιστα, το 1991 οι Αρχές απαγόρευσαν την έκδοση οδηγού ευθανασίας με τίτλο "Τελική έξοδος" του Ντέρεκ Χάμφρεϊ.
Γερμανία
Επιτρέπεται μόνο στο κρατίδιο της Έσσης για ασθενείς πού βρίσκονται σε κώμα.
Ιταλία
Θεωρείται παράνομη. Εν τούτοις μεμονωμένες περιπτώσεις έχουν πραγματοποιηθεί.

Ελλάδα
Είναι παράνομη. Η κοινή γνώμη απαντά αρνητικά. Στην Ελλάδα ο Ποινικός Κώδικας ουσιαστικά θεωρεί αδίκημα την τέλεσή της.
 Έρευνες 
Σύμφωνα με ερευνά που πραγματοποίησαν το Τμήμα Δημόσιας και Διοικητικής Υγιεινής της Υγειονομικής Σχολής Αθηνών, η Μονάδα Εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου Παίδων και το Εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών σε 15 Μονάδες Εντατικής θεραπείας σε όλη την Ελλάδα, οι 7 στους 10 ιατρούς και οι 8 στους 10 νοσηλευτές δεν αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να αποσυνδέσουν τα μηχανήματα υποστηρίξεως του ασθενούς.
Το 60% των ερωτηθέντων νοσηλευτών δήλωσε ότι δεν αναλαμβάνει διότι έχει αντιρρήσεις ηθικής φύσεως, το 10% των νοσηλευτών και το 12% των ιατρών απάντησε ότι φοβάται την ποινική δίωξη. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 80% από αυτούς θεωρεί, ότι τα ιατρικά μηχανήματα σύγχρονης τεχνολογίας δεν επιτρέπουν στον ασθενή να έχει ένα αξιοπρεπή θάνατο.
Εντυπωσιακή είναι μία έρευνα που έδειξε τις απόψεις των ηλικιωμένων στο δίλημμα της ευθανασίας. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στην υγειονομική περιφέρεια της Θεσσαλίας σε 1400 άτομα (700 άνδρες και 700 γυναίκες) ηλικίας 70 - 89 χρόνων. Το 95% των ανδρών και το 96% των γυναικών είναι κατά της ευθανασίας. Το 4,2% των ανδρών και το 3,7% των γυναικών είναι υπέρ. Οι Έλληνες ηλικιωμένοι λόγω της ελληνοχριστιανικής καλλιέργειάς τους δεν υιοθετούν την ευθανασία, διαφωνούν στη νομιμοποίησή της και κρίνουν ανέτοιμη την ελληνική κοινωνία για την αποδοχή της.

Ευθανασία και ορθόδοξη Εκκλησία
Στις απόψεις των διαφόρων εκπροσώπων του επιστημονικού κόσμου πρέπει να προστεθεί και η γνώμη της Εκκλησίας. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δηλώνει: «Η ζωή μας αποτελεί υπέρτατο δώρο του Θεού, η αρχή και το τέλος του οποίου βρίσκονται στα χέρια Του και μόνο. Αποτελεί τον χώρο μέσα στον οποίο συναντάται η χάρις του Θεού με την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και επιτελείται η σωτηρία του. Η ευθανασία, ενώ δικαιολογείται κοσμικώς ως "αξιοπρεπής θάνατος", στην πραγματικότητα αποτελεί υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή συνδυασμό φόνου και αυτοχειρίας. Το λεγόμενο "δικαίωμα στον θάνατο", που αποτελεί την νομική κατοχύρωση της ευθανασίας, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε απειλή της ζωής των ασθενών που αδυνατούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις απαιτήσεις θεραπείας και νοσηλείας τους. Για τους λόγους αυτούς, η Εκκλησία μας που πιστεύει στην αθανασία της ψυχής, στην ανάσταση του σώματος, στις δοκιμασίες ως αφορμές και ευκαιρίες σωτηρίας, στην δυνατότητα ανάπτυξης κοινωνίας αγάπης και συμπαραστάσεως μεταξύ των ανθρώπων, κάθε θάνατο που αποτελεί αποτέλεσμα ανθρωπίνων αποφάσεων και επιλογών - όσο "καλός" και αν ονομάζεται - τον απορρίπτει ως "ύβριν" κατά του Θεού. Στην Ελλάδα επειδή ευδοκιμεί ακόμα η αγάπη, δεινοπαθεί η ευθανασία».
Όπως σημειώνει και ο καθηγητής θεολογίας Μάριος Μπέγζος, «κάθε ανθρώπινη παρέμβαση στην ροή της ζωής συνιστά αναστολή του έργου του Θεού. Αντιστρατεύεται τόσο τον Θεό όσο και την ίδια την ζωή. Δηλαδή στρέφεται εναντίον του Δημιουργού και του δημιουργήματος, του πλάστη και του πλάσματος, του κτίστη και του κτίσματος. Τι είναι όμως ζωή; Σύμφωνα με την θεολογική λογική, η ζωή είναι σχέση. «Ζω» θα πει «μετέχω», συμμετέχω και σχετίζομαι, κοινωνώ και επικοινωνώ. Η ζωή είναι η σχέση και ο θάνατος η σχάση, δηλαδή μη-σχέση. Ο θάνατος είναι η άρση και η αναίρεση της ζωής, η διακοπή της σχέσης, ο χωρισμός και ο διαχωρισμός, ο κατακερματισμός και η κατάτμηση της ζωής σε ατομικότητες. Η εκκλησιαστική παράδοση συνιστά τη σχέση αντί για τη σχάση, τη ζωή αντί για τον θάνατο».
 Συμπερασματικά, από ορθόδοξη χριστιανική πλευρά η ευθανασία είναι καταδικαστέα γιατί:

1) Αντιτίθεται στο «ου φονεύσεις».

2) Κάθε στιγμή του Χριστιανού στον κόσμο έχει σωτηριολογική σημασία. Ο ληστής, ήδη επάνω στο σταυρό, κερδίζει τον Παράδεισο.

3) Ο πιστός δεν παύει ποτέ να ελπίζει στο Θεό, ο οποίος επιτελεί θαύματα.

4) Ο καθορισμός της ώρας του θανάτου ενός ανθρώπου δεν είναι αρμοδιότητα κάποιου υγειονομικού παράγοντα. Εναπόκειται στην κρίση και το θέλημα του Θεού.

Άποψη
Εμείς πιστεύουμε ότι τα αγαθά της ελευθερίας του κάθε ανθρώπου και της ιερότητας της ζωής είναι απαραβίαστα και σε κανένα δεν επιτρέπεται να τα κακομεταχειρίζεται και να τα εκμεταλλεύεται. Κάθε ανθρώπινο πρόσωπο είναι εικόνα του Θεού και πρέπει να προστατεύεται απόλυτα, δηλαδή ανεξάρτητα από την ποιότητά του και από την βούλησή του. Η ζωή μας είναι το υπέρτατο δώρο του Δημιουργο,ύ μέσα στην οποία συναντάται η Χάρη του Θεού με την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και επιτελείται το μυστήριο του αγιασμού και της σωτηρίας.



Σας ευχαριστούμε για την προσοχή σας,
Λυδία Ασημακοπούλου
Αλεξάνδρα Κυριακάκη

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Αντιγόνη, Επιτάφιος, 3 Ιεράρχες


Γι’αυτά θα ομιλούμε τώρα;
«Μετά τον θρίαμβο που κατήγαγε το υπουργείο Παιδείας κατά του «Επιταφίου» (Thucydides in History of the Peloponnesian War, Book II, Vth cent. BC) προετοιμάζεται μία ακόμη νίκη. Αυτήν τη φορά, αντίπαλος είναι η «Αντιγόνη»»
 Η Αντιγόνη αγωνιά όχι για να θάψει το νεκρό αδελφό της αλλά μήπως..ο Κρέοντας τη θάψει
Επιτάφιος έγινε ο Επιτάφιος του Περικλή στη σύγχρονη Ελλάδα, μετά το κόψιμό του από τα σχολεία.
Μακάρι να επανέρθει!
Και η γιορτή των 3 ιεραρχών, των οποίων η πηγή-οι σπουδές-η μόρφωση πηγάζει από το φως της αρχαίας Ελλάδας..προαιρετική
Γιατί; Θα έλεγα επειδή.. «βρωμάνε»..εκκλησία;; μπρρρ
Μα εδώ η πηγή καθεύδει
«Ο πολιτισμός, όπως λέει ο Καστοριάδης, είναι εμπειρία, και η επαφή με το πρωτότυπο, το πρωτογενές υλικό, είναι αυτό που εντέλει κρίνει την αξία της εμπειρίας
Και αυτά είναι στα αζήτητα…γι’αυτά θα ομιλούμε τώρα;
Ποια παιδεία;
Τα μάρμαρα του Παρθενώνα ας μείνουν μάρμαρα. Χωρίς μόρφωση τα γλυπτά του Παρθενώνα τα βλέπουμε σαν απλές κολώνες.
Οπότε αντί να παρα-τηρούμε…χαζεύουμε.
Γιατί άλλο παρατηρώ και άλλο χαζεύω
Ας μη ζητούμε λοιπόν κύριοι ιθύνοντες τα πρωτότυπα γλυπτά του Παρθενώνα ..ας μας αρκεί η μετάφρασή τους σε γύψινα αντίγραφα
Δυστυχώς, για ακόμη μία φορά, οι αστοιχείωτοι που καθορίζουν τι πρέπει να διδάσκεται και τι όχι στο σχολείο σκέφτονται με όρους ιδεολογικούς και πολιτικούς και οικονομικούς.
Διότι «Δογματισμός είναι να ταυτίζεις την αλήθεια με τις αντοχές της σκέψης σου», λέει ο Λίο Στράους στο «Φυσικό δίκαιο και ιστορία». Η σκέψη σου αντέχει να φτάσει ως ένα σημείο, αυτό το χρίζεις αλήθεια και από εκεί και πέρα το υπηρετείς
Και πιστεύω πως η σκέψη δε είναι ότι φτάνει μέχρι ενός σημείου. Οι όροι που επιβάλουν όλα τα παραπάνω είναι πρωτίστως οικονομικοί
«Γιατί δε φύτρωσε ποτέ στον κόσμο, σαν το χρήμα, τόσο κακή εφεύρεση· αυτό γκρεμίζει πόλεις, αυτό κι από τα σπίτια τους ανθρώπους ξεσπιτώνει, αυτό το φρόνιμο μυαλό το ξεπλανεύει πάντα, το παρασέρνει στο κακό και στης ντροπής τη στράτα, και καθετί το πονηρό μαθαίνει στους ανθρώπους, διδάσκει την ασέβεια σ’ όλες της τις εκφράσεις.»
(από την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Είναι η τραγωδία που περιέχει και το χορικό «Έρως ανίκατε μάχαν»)
Κωμωδία ίσον τραγωδία συν χρόνος', είχε πει σοφά η Αμερικανίδα ηθοποιός Κάρολ Μπερνέτ.
Και ο νοών νοείτω
Κάσδαγλης Νίκος
Αναπληρωτής θεολόγος
Υ.γ: παραπέμπω στο κείμενο-διαμαρτυρία του Συνδέσμου Φιλολόγων Αργολίδας
https://sfargo.blogspot.gr/
«Ευθύς εξαρχής δηλώνουμε πως δεν αντιδρούμε για συντεχνιακούς λόγους, όπως πρόθυμα θα σπεύσουν να τονίσουν οι καλοθελητές. Το πρόβλημα δεν αφορά ούτε στη θέση των Αρχαίων Ελληνικών στο ωρολόγιο πρόγραμμα ούτε στο ωράριο των εκπαιδευτικών. Το ουσιαστικό πρόβλημα είναι να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως σε αυτή τη γωνιά έμαθε η ανθρωπότητα να ζει, μέσα από τις μορφές της Αντιγόνης, του Προμηθέα και τόσων άλλων, καταξιωμένων σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά προφανώς μη αποδεκτών στον ίδιο τον τόπο τους»

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Τρεις Ιεράρχες 2017 στο Λύκειο Γαζίου



Πρόγραμμα
- Εκκλησιασμός στον ιερό ναό Αγ. Κων/νου και Ελένης (έως τις 9:30).
- Συγκέντρωση στο σχολείο στις 10:00.
- Μικρή παρουσίαση του έργου των τριών Ιεραρχών (θέατρο και μουσική).
- Διαγωνισμός γαλακτομπούρεκου.
- Φαγητό, μουσική και χορός με την ορχήστρα του σχολείου μας.

Ο σκοπός της εκδήλωσης είναι φιλανθρωπικός για να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τις σημαντικές πρωτοβουλίες των τριών Ιεραρχών. Για παράδειγμα, ο Μέγας Βασίλειος διέθεσε όλη την περιουσία του και έφτιαξε ένα συγκρότημα κτιρίων (νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, σχολεία, κ.λ.π.) για όλους. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διέθετε καθημερινά φαγητό για 7.000 ανθρώπους, αφού πρώτα είχε καταργήσει τα πολυδάπανα δείπνα ανάμεσα στους αυλικούς του Παλατιού και του Πατριαρχείου.

Επομένως, συμμετέχουμε κι εμείς στη δράση
«Μαγειρεύω για το συνάνθρωπο»

Όποιος μπορεί και θέλει, αφιερώνει λίγο χρόνο, κόπο και χρήμα για να φτιάξει φαγητό ή/και γλυκό. Τα φέρνουμε στο σχολείο σε δύο σκεύη μίας χρήσης, έχοντας στο νου μας το εξής: Στο χώρο της εκδήλωσης θα υπάρχουν δύο σειρές τραπεζιών. Η μία σειρά θα είναι για τους μαθητές και εκπαιδευτικούς του σχολείου. Η δεύτερη θα είναι για άπορες οικογένειες και μόνους ανθρώπους. Τα φαγητά και τα γλυκά της δεύτερης σειράς θα διανεμηθούν την ίδια ημέρα - με διάκριση και σεβασμό στους ανθρώπους αυτούς -  και με τη φροντίδα της ενορίας και του δήμου.  
Οι διαγωνιζόμενοι για το βραβείο «Γαλακτομπούρεκο 2017» θα φέρουν το γλυκό τους σε δύο ταψάκια μιας χρήσης. Στο ένα θα υπάρχουν δέκα μικρά κομμάτια για την κριτική επιτροπή και το άλλο θα προσφερθεί στο τραπέζι.
Για δηλώσεις συμμετοχής στο διαγωνισμό και στην κριτική επιτροπή γευσιγνωσίας, απευθυνθείτε στο θεολόγο Παναγιώτη Ασημακόπουλο και στο φυσικό Αστρινό Τσουτσουδάκη.



Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Γιορτές και αργίες στο ελληνικό σχολείο



- «Τι ώρα τελειώνει η γιορτή;»
- «Πόσες απουσίες θα πάρουμε;»
Σε αυτά τα δύο απλά και αδιαλείπτως επαναλαμβανόμενα ερωτήματα φανερώνεται η κατάντια αυτού που στην εκπαιδευτική γλώσσα λέμε «σχολική εορτή». Μη βιαστείς, φίλε αναγνώστη, να σκεφτείς «υπάρχουν και εξαιρέσεις», γιατί και δίκιο έχεις αλλά και πίσω από αυτή τη λεκτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ μάταια προσπαθούμε να κρύψουμε τη γύμνια του βασιλιά.
Για πάμε σε μερικά ενοχλητικά ερωτηματάκια…
- Πόσοι συνάδελφοι δεν βρίσκουν ως ωραία ευκαιρία τον «χαμένο» χρόνο της σχολικής εορτής για να περάσουν απουσίες, να διεκπεραιώσουν γραφειοκρατικές διαδικασίες, να πιουν ένα καφέ με την ησυχία τους, βρε αδερφέ;
- Πόσες φορές δεν στοιβάζουμε με το ζόρι, με φωνές και απειλές απρόθυμους και υπεράριθμους μαθητές σε χώρους ακατάλληλους (π.χ. με κακό φωτισμό και άθλια ακουστική) για να παρακολουθήσουν μια σχολική εορτή;
- Πόσες φορές δεν έχουμε όλοι μας σκυλοβαρεθεί σε σχολικές εορτές μακρόσυρτες, κοινότοπες, άνευρες και μονότονες;
- Πόσες φορές ακόμη θα ζήσουμε το debate αν είναι γιορτή ή αργία η ημέρα των τριών Ιεραρχών; Για πόσο ακόμη θα ζούμε τη γελοιότητα του διλήμματος, αν είμαστε υποχρεωμένοι (από ποιον άραγε;) να έρθουμε στο σχολείο στις 30 Ιανουαρίου ή να μείνουμε σπιτάκι μας (ουφ, ευτυχώς…); Ποιος σοφός επιστήμων θα ερμηνεύσει οριστικά και αμετάκλητα τον όρο «σχολική αργία» που προβλέπει το Προεδρικό Διάταγμα; Το τραγελαφικό του πράγματος είναι ότι όσοι με σθένος υπεραμύνονται του δικαιώματος να κάνουμε τη σχολική αργία μακριά από το σχολείο (ενώ η εγκύκλιος προβλέπει την αντικατάσταση των μαθημάτων με εκδηλώσεις), αγωνιούν για το αν θα κάνουμε γιορτή(!!!) την Παρασκευή, όταν η 30η Ιανουαρίου πέσει Σαββατοκύριακο…
Μια φορά είχα ετοιμάσει μια γιορτή για την 25η Μαρτίου, αγνοώντας (συνηθέστατο..) δύο πράγματα: α) το βασικό νόμο που λέει ότι άλλο είναι η γιορτή που ετοιμάζεις και οραματίζεσαι και άλλο η γιορτή που τελικά γίνεται και β) το δαίμονα των σχολικών εορτών, που φροντίζει να μην πηγαίνει τίποτα καλά (…από τον καιρό μέχρι τα μικρόφωνα. Ο τύπος είναι χειρότερος από το δαίμονα του τυπογραφείου!). Οι μαθητές συμπεριφέρονταν ως ακαλλιέργητος όχλος και στους συναδέλφους συναντούσες το βλέμμα που αποτελεί μείγμα οίκτους και βαρεμάρας. Ανάμεσα στο υλικό, είχα και ένα βίντεο δικής μου παραγωγής για τη διχόνοια των Ελλήνων και το άδοξο τέλος αρκετών αγωνιστών μετά την Επανάσταση. Εννοείται ότι κανείς δεν του έδωσε σημασία. Προσωπικά, ένιωθα να με μαστιγώνουν συνειδησιακά τα εθνικά μου αισθήματα και οι μορφές των αγωνιστών που εμφανίζονταν άδοξα στο πανί. Τις επόμενες ημέρες αφιέρωσα από μία διδακτική μου ώρα σε κάθε τμήμα για να δούμε και να σχολιάσουμε το βίντεο αυτό. Τα αποτελέσματα ήταν παραπάνω από εντυπωσιακά!!
Τα κουκιά είναι μετρημένα. Αν πρόκειται να βλέπουμε τις γιορτές και τις σχολικές αργίες ως υποθέσεις προς διεκπεραίωση και ως βαρετή υποχρέωση για να μην πάρουμε απουσίες, να μας λείπει το βύσσινο. Αν είναι υπηρεσιακό καθήκον ή καταναγκαστικό έργο η ευκαιρία να μάθουμε τα γεγονότα της ιστορίας μας, να προβληματιστούμε για τα ιδανικά και τις αξίες, να νιώσουμε την έννοια της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, να εντρυφήσουμε στο έργο και την προσφορά σημαντικών προσώπων, τότε ας λυπηθούμε για την κατάντια μας. Όλοι μας. Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές.
Λύσεις υπάρχουν. Προσωπικά, προτείνω
α) την πλήρη αποδέσμευση των σχολικών εορτών από οποιαδήποτε υποχρεωτικότητα,
β) γιορτές και ομιλίες που να προκαλούν διανοητική και ψυχική αναστάτωση,
γ) να φύγουν από το πρωινό ωράριο (κανονικό μαθηματάκι στις εργάσιμες ημέρες…) και να γίνονται το απόγευμα με εθελοντική συμμετοχή και με τη συνεργασία γονέων και φορέων,
δ) να πλημμυρίσουμε με όρεξη, φαντασία και δημιουργικότητα το σχολείο. Το μπαρούτι το έχουμε, κάποιος να ανάψει το φυτίλι, βρε παιδιά…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Κουκλοσκιοθεολογία - Χριστούγεννα

Ο μαθητικός θίασος "Κουκλοσκιοθεολογία" παρουσιάζει το έργο
"Χριστούγεννα εδώ, Χριστούγεννα εκεί, πού είναι τα Χριστούγεννα;"
Σενάριο - σκηνοθεσία: Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Κατασκευή σκηνής - σκηνικά: Μαρία Γραικού - Χριστίνα Βατσινά
Βιντεοσκόπηση: Αστρινός Τσουτσουδάκης
Η βιντεοσκόπηση έγινε κατά τη διάρκεια παράστασης στην αίθουσα εκδηλώσεων στο Λύκειο Γαζίου, την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2016.

«Χριστούγεννα εδώ, Χριστούγεννα εκεί, πού είναι τα Χριστούγεννα;»





Μαθητικός θίασος: Κουκλοσκιοθεολογία
Σενάριο: Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Χριστούγεννα:
Μια απλή ευκαιρία για ξεκούραση και βόλτες;
Μια απλή ευκαιρία για φαγοπότι και ψώνια;
Ή μια γιορτή με νόημα και περιεχόμενο;

Α΄ ΣΚΗΝΗ: Καραγκιόζης
 (Ακούγεται η μουσική του Καραγκιόζη και εμφανίζεται η φιγούρα του)
- ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ώπα, ώπα, ώπα… Καλημέρα, πέρα για πέρα…. Κυρίες και κύριοι και μικρά μας παιδιά… Σήμερα έχουμε την παράσταση «Χριστούγεννα εδώ, Χριστούγεννα εκεί, πού είναι τα Χριστούγεννα;». Συνήθως, στις παραστάσεις παίζω κι εγώ. Για την ακρίβεια, δεν παίζω απλά. Είμαι ο πρωταγωνιστής. Σήμερα όμως θα κάτσω κι εγώ για να δω την παράσταση. Μετά από τόσα χρόνια πίσω από το πανί, δεν δικαιούμαι κι εγώ μια άδεια; Λίγη ξεκούραση, βρε αδερφέ; Συνέχεια μού το λέει η Αγλαϊα. «Ξεκουράσου, βρε Καραγκιόζη μου, θα πάθεις τίποτε από την υπερκόπωση. Να, έχουν αρχίσει να ασπρίζουν οι τρίχες που δεν έχεις και να μειώνεται η καμπούρα σου που είναι η γοητεία σου». Βρε λέτε να πάθω τέτοια ζημιά και να μη με θέλει μετά η Αγλαϊα; Ας πάρω ρεπό λοιπόν σήμερα για να δω κι εγώ το έργο. Ωχ, ένα αρνάκι έρχεται…. Παναγία μου, αυτό στη σούβλα θα ήταν λουκούμι….

Β΄ ΣΚΗΝΗ: Αρνάκι – Λύκος
(Ακούγεται το ποίημα «αρνάκι άσπρο και παχύ»)
Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας το καμάρι
εβγήκε εις την εξοχή
και στο χλωρό χορτάρι.

Απ’ τη χαρά του την πολλή
απρόσεκτα πηδούσε
της μάνας του τη συμβουλή
καθόλου δεν ψηφούσε.

Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας το καμάρι
εβγήκε εις την εξοχή
και στο χλωρό χορτάρι.

ΑΡΝΑΚΙ: Ε, όχι και παχύ… Τολμηρό, ναι. Είναι η πρώτη φορά που βγαίνω έξω από τη φάρμα, αλλά πρέπει να κάνω κι εγώ την επανάστασή μου. Είμαι στην εφηβεία και ο αρνοψυχολόγος είπε ότι δικαιούμαι λίγη περισσότερη ελευθερία. Εξάλλου, δεν θα πάω μακριά. Λίγο παρακάτω. Χρειάζεται να σκεφτώ…
Πραγματικά, απορώ ορισμένες φορές. Οι άνθρωποι λένε μεταξύ τους ότι έχουν μυαλό και ότι δεν είναι σαν τα ζώα. Λένε ότι έχουν λογική. Χρησιμοποιούν μάλιστα εμάς τα ζώα για να κατηγορήσουν ο ένας τον άλλον. Στο αγρόκτημα που μεγαλώνω, η γυναίκα του σπιτιού, η κυρία Ασπασία λέει συνέχεια στο γιό της, τον Βαγγέλη: «Γιατί είσαι τόσο μπούφος;» και όταν πρόκειται να μιλήσει στον άντρα της, τον κύριο Ανέστη τον φωνάζει γουρούνι, γαϊδούρι και βόδι. Εμείς στην αρχή χαιρόμασταν που ακούγαμε τα ονόματα των φίλων μας, αλλά μετά τρομάζαμε όταν ακούγαμε κάτι γυαλικά να σπάνε και όταν βλέπαμε την έκφραση του κυρίου Ανέστη που ερχόταν στο στάβλο για να βρει την ησυχία του, όπως έλεγε. Κι αυτός κάποια στιγμή είπε στην κυρία Ασπασία: «Αγάπη μου, μην τρως άλλο. Έχεις γίνει σαν αγελάδα». Χαρήκαμε που επιτέλους αναγνωρίστηκε η αξία και η σιλουέτα της καλής μας φίλης, αλλά μετά φοβηθήκαμε που είχαμε να δούμε τρεις μέρες τον κύριο Ανέστη. Τι να πω… Πραγματικά, απορώωωωωω ….. Παναγία μου……. Θεέ των μικρών και άκακων αρνιών….. Τι βλέπω…… Τι να κάνω τώρα….. Ένας λύκος…….. Έρχεται προς το μέρος μου. Τι να κάνω τώρα; Τι τις ήθελα εγώ τις ελευθερίες;
ΛΥΚΟΣ: Μη φοβάσαι, αρνάκι.
ΑΡΝΑΚΙ: Ναι, δεν φοβάμαι…. Απλά τρέμω….
ΛΥΚΟΣ: Μη φοβάσαι. Δεν θα σου κάνω κακό.
ΑΡΝΑΚΙ: Ναι, καλά… Σε όλα τα παραμύθια τα ίδια λένε όλοι οι λύκοι. Και μετά….
ΛΥΚΟΣ: Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους.
ΑΡΝΑΚΙ: Να που μας βγήκες και πολιτικός….
ΛΥΚΟΣ: Βρε, αλήθεια σου λέω. Με έδιωξαν οι άλλοι λύκοι από την αγέλη γιατί είμαι τελείως άκακος, διαβάζω πολλά βιβλία και έχω και θεολογικές ανησυχίες.
ΑΡΝΑΚΙ: Άλλο πάλι και τούτο….
ΛΥΚΟΣ: Ναι, όσο κι αν δεν το πιστεύεις, σήμερα είναι η καλή σου μέρα.
ΑΡΝΑΚΙ: Γιατί; Επειδή θα με φας και δεν θα καταλάβω τίποτε;
ΛΥΚΟΣ: Βρε, δεν θα σε φάω σου λέω… Άσε που στατιστικά κινδυνεύεις πιο πολύ να την πάθεις από το βοσκό.
ΑΡΝΑΚΙ: Λες ψέματα!! Ο κύριος Ανέστης με αγαπάει!! Τον έχω ακούσει να λέει ότι είμαι το αγαπημένο του αρνάκι.
ΛΥΚΟΣ: Ναι, επειδή πλησιάζουν Χριστούγεννα. Κάτσε να πλησιάσει το Πάσχα και θα καταλάβεις τι εννοεί….
ΑΡΝΑΚΙ: Τώρα που είπες «Χριστούγεννα» κι αφού είπες ότι διαβάζεις πολλά βιβλία τι είναι αυτά τα Χριστούγεννα; Πάντα το είχα απορία.
ΛΥΚΟΣ: Είδες που σου είπα ότι είναι η καλή σου μέρα; Γι’ αυτό το λόγο έφυγα κι εγώ από την αγέλη σήμερα. Διάβαζα τις προάλλες ένα βιβλίο για το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων και κατέβηκα στον κόσμο για να το ανακαλύψω.
ΑΡΝΑΚΙ: Και πώς ακριβώς θα το ανακαλύψεις;
ΛΥΚΟΣ: Να, πίστευα ότι εσύ θα με βοηθούσες.
ΑΡΝΑΚΙ: Εγώ; Πώς θα μπορούσα να το κάνω αυτό;
ΛΥΚΟΣ: Διάβασα στο βιβλίο ότι το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων το καταλαβαίνουν μόνο τα αθώα πλάσματα.
ΑΡΝΑΚΙ: Αυτό είναι αλήθεια. Είμαι τόσο αθώο πλάσμα που κάθομαι τώρα και συζητώ με ένα λύκο. Η μαμά μου το λέει «άγνοια κινδύνου».
ΛΥΚΟΣ: Άντε πάλι τα ίδια… Σου είπα ότι δεν κινδυνεύεις από μένα. Το όνειρό μου είναι να μορφωθώ και να απαντήσω στις θεολογικές ανησυχίες μου και όχι να τρώω αρνιά. Άσε που έχετε και πολλή χοληστερίνη… Το έχω διαβάσει κι αυτό.
ΑΡΝΑΚΙ: Είναι από τη χαριτωμενιά μας… Και δεν μου λες τώρα εσύ που είσαι μορφωμένος. Τι σημαίνει «Χριστούγεννα»;
ΛΥΚΟΣ: Είναι σύνθετη λέξη και σημαίνει τη γέννηση του Χριστού. Όπως γεννηθήκαμε εσύ κι εγώ. ‘Έτσι γεννήθηκε και ο Χριστός.
ΑΡΝΑΚΙ: Ποιος είναι ο Χριστός;
ΛΥΚΟΣ: Χμμμ…. Εδώ αρχίζουν οι δύσκολες ερωτήσεις. Κοίταξε… Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν σε κάτι πάνω από αυτούς, που το ονομάζουν Θεό. Λένε μάλιστα ότι αυτός ο Θεός δημιούργησε τα πάντα.
ΑΡΝΑΚΙ: Κι εμάς;
ΛΥΚΟΣ: Ναι, κι εμάς.
ΑΡΝΑΚΙ: Δεν μας έκανε η μαμά μας;
ΛΥΚΟΣ: Και τη μαμά μας ποιος την έκανε;
ΑΡΝΑΚΙ: Η μαμά της.
ΛΥΚΟΣ: Και τη μαμά της μαμάς μας;
ΑΡΝΑΚΙ: Η δική της μαμά.
ΛΥΚΟΣ: Και τη μαμά της μαμάς της μαμάς μας;
ΑΡΝΑΚΙ: Τελικά, είσαι πολύ μορφωμένος…..
ΛΥΚΟΣ: Είδες που σου το είπα; Ο Χριστός λοιπόν είναι ο Υιός του Θεού που γεννήθηκε. Δεν ξέρω όμως περισσότερες λεπτομέρειες και πρέπει να πάω στον κόσμο των ανθρώπων για να μάθω.
ΑΡΝΑΚΙ: Τρελάθηκες; Ένας λύκος ανάμεσα στους ανθρώπους; Θα σε σκοτώσουν αμέσως.
ΛΥΚΟΣ: Γι’ αυτό θέλω, αρνάκι μου, να με βοηθήσεις…
ΑΡΝΑΚΙ: Αρχίσαμε και τα «μου» τώρα…
ΛΥΚΟΣ: Έλα, βρε αρνάκι. Εσύ δεν θέλεις να μάθεις;
ΑΡΝΑΚΙ: Για να πω την αλήθεια, θέλω να μάθω. Φαντάζεσαι όμως το θέαμα να περπατούν δίπλα δίπλα ένας λύκος και ένα αρνί;
ΛΥΚΟΣ: Γι’ αυτό πρέπει να πάμε κρυφά. Να μη μας δουν. Τι θα έλεγες να πάμε στη φάρμα που μεγάλωσες; Εκεί ξέρεις και τα κατατόπια.
ΑΡΝΑΚΙ: Βρε, μπελάς που με βρήκε……


(Μουσική)

 Γ΄ ΣΚΗΝΗ: Αρνάκι – Λύκος – Αγελάδα
ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ: Με τα λίγα με τα πολλά, το αρνάκι πείστηκε να βοηθήσει το λύκο να μάθει αυτό που ζητούσε. Αλλά και το αρνάκι είχε σκάσει από την περιέργεια. Περπατούσαν, κρύβονταν, περπατούσαν, κρύβονταν… Κάποια στιγμή λοιπόν έφτασαν στη φάρμα.
ΑΡΝΑΚΙ: Σσσς… Μην κάνεις φασαρία. Ευτυχώς που κοιμούνται όλοι. Θα ξυπνήσω μόνο την αγελάδα που είναι ψύχραιμη και πάντα δείχνει κατανόηση για τις μικροσκανταλιές μου…. Αγελάδα…. Αγελαδίτσα….
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μμμμμμ….
ΑΡΝΑΚΙ: Είσαι ξύπνια;
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μμμμμμ…..
ΑΡΝΑΚΙ: Είναι το Μμμμμ που κάνεις όταν είσαι ξύπνια ή το Μμμμμμ που κάνεις όταν κοιμάσαι;
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μμμμμμ…. Παναγία μου….. Θεέ των άκακων και αθώων μοσχαριών….. Ένας λύκος στη φάρμα….
ΑΡΝΑΚΙ: Να σου εξηγήσω….
ΑΓΕΛΑΔΑ: Τι να μου εξηγήσεις, βρε; Θα σε κάνω μαύρο στο ξύλο και θα είσαι πλέον το μαύρο πρόβατο.
ΛΥΚΟΣ: Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτή είναι η ψύχραιμη που πάντα δείχνει κατανόηση για τις μικροσκανταλιές. Ας αναλάβω δράση. (Δυνατά) Κυρία μου, τα σέβη μου…. Είμαι ο λύκος Λουδοβίκος, χορτοφάγος, μελετηρός και εμβριθής θεολογικών ανησυχιών….
ΑΡΝΑΚΙ: Ουάου….
ΑΓΕΛΑΔΑ: Ναι, κι εγώ είμαι η Ρωξάνη, βασίλισσα της Αγγλίας….
ΛΥΚΟΣ: Ελισάβετ λένε τη βασίλισσα της Αγγλίας.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μάλιστα, και πώς από τα μέρη μας, κύριε μελετηρέ λύκε;
ΛΥΚΟΣ: Τύχη αγαθή έφερε τα βήματά μου να συναντηθούν με αυτά του άκακου αμνού.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Και αφελούς, θα πρόσθετα…
ΛΥΚΟΣ: Ψάχνω, κυρία μου, το αληθές νόημα των Χριστουγέννων.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μας δουλεύεις, κυρ λύκε; Των Χριστουγέννων; Μα αυτή είναι γιορτή των ανθρώπων.
ΛΥΚΟΣ: Τα βιβλία που διάβασα, κυρία μου, λένε ότι είναι γιορτή όλης της κτίσης. Όλου του κόσμου.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Ας αφήσουμε τους τύπους, αγαπητέ λύκε. Τώρα που πλέον γνωριστήκαμε, ας μη με λέτε κυρία. Προτιμώ το Δίτσα… Από το αγελαδίτσα. Μόνο το νου σου. Αν κάνεις καμιά ύποπτη κίνηση, σου την άναψα.
ΛΥΚΟΣ: Μη φοβάσαι, Δίτσα. Έχω ξεφύγει από τα ζωώδη ένστικτα. Η μόρφωση και η πνευματική μου καλλιέργεια με έχουν οδηγήσει σε ανώτερο επίπεδο. Για το θέμα που συζητάμε, έχω δει την εικόνα των Χριστουγέννων, όπου εκτός από το μωρό, τη μητέρα του και άλλους ανθρώπους, απεικονίζονται ένα γαϊδουράκι και ένα βόδι να ζεσταίνουν το παιδί με τα χνώτα τους και λίγα αρνιά γύρω από ένα βοσκό που παίζει τον αυλό.
ΑΡΝΑΚΙ: Αχ, είμαι κι εγώ εκεί;
ΑΓΕΛΑΔΑ: Ωωωω… τι μου θύμισες τώρα, λύκε μου;
ΑΡΝΑΚΙ: Άντε πάλι τα «μου»….
ΑΓΕΛΑΔΑ: Όταν ήμουν μικρό μοσχαράκι, συχνά ο πατέρας μου μού έλεγε την ιστορία για έναν ξακουστό πρόγονό μας που είχε τη μεγάλη τιμή να περάσει όλη τη νύχτα με ένα σημαντικό πρόσωπο. Τόσο σημαντικό πρόσωπο που όλη τη νύχτα ακούγονταν ωραίες μελωδίες, κάποιοι ανεβοκατέβαιναν στον ουρανό και όλα ήταν φωτεινά σαν να ήταν μέρα.
ΛΥΚΟΣ: Ωωωωω… για πες λεπτομέρειες.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Κάποια στιγμή μπήκαν μέσα στο στάβλο τρεις βασιλιάδες με πολλά δώρα. Έπεσαν και προσκύνησαν το μωρό γιατί ήταν, λέει, βασιλιάς κι αυτό. Αλλά όχι μόνο στη γη. Βασιλιάς και στον ουρανό. Λέγανε για κάτι προφητείες, λόγια παλιά, που έλεγαν ότι όταν εμφανιστεί ένα αστέρι στην ανατολή, τότε θα γεννηθεί ο γιος του Θεού. Αυτός που θα φέρει στον κόσμο την ελπίδα, την αγάπη και τη σωτηρία.
ΑΡΝΑΚΙ: Ωωωω…. Τότε οι άνθρωποι πρέπει να είναι πολύ χαρούμενοι και ευτυχισμένοι που ήρθε ο Θεός στη γη και τους έφερε τόσα πολύτιμα δώρα.
ΛΥΚΟΣ: Μμμμμ… Τα βιβλία που διαβάζω τα αντίθετα λένε. Η ιστορία των ανθρώπων είναι γεμάτη πολέμους, μίσος, πόνο και ξεριζωμό.
ΑΡΝΑΚΙ: Αχ, όχι….. Μα, γιατί;
ΑΓΕΛΑΔΑ: Γιατί μάλλον οι άνθρωποι ξεχνούν το νόημα των Χριστουγέννων, το μήνυμα και το θέλημα του Θεού και βάζουν πάνω από όλα το δικό τους.
ΛΥΚΟΣ: Πρέπει να μάθουμε τι γίνεται με τους δικούς σας ανθρώπους. Αυτούς που έχουν τη φάρμα.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Τρελάθηκες; Τι λες; Να πάμε να τους χτυπήσουμε την πόρτα ένα αρνάκι, μια αγελάδα κι ένας λύκος και να τους πούμε: «Γεια σας. Ήρθαμε να ρωτήσουμε ποιο είναι το νόημα των Χριστουγέννων για σας»;
ΛΥΚΟΣ: Όχι, αλλά μπορούμε να μπούμε στο σπίτι κρυφά.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Βέβαια…. Είναι πολύ εύκολο να περάσει απαρατήρητη μια αγελάδα, πόσο μάλλον να μπει σε ένα σπίτι.
ΛΥΚΟΣ: Εεεε… ξέρεις… Το σχέδιό μου δεν περιλάμβανε το να μπεις κι εσύ στο σπίτι. Χρειαζόμαστε κάποιον έξω από το σπίτι για κάθε ενδεχόμενο.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Α, έτσι ε; Στην απέξω εγώ…
ΛΥΚΟΣ: Κυριολεκτικά όμως….

(Μουσική)

Δ΄ ΣΚΗΝΗ: Καραγκιόζης – Μπάρμπα Γιώργος
ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ: Το σχέδιο μπήκε αμέσως σε εφαρμογή. Η αγελάδα μουγκάνιζε όσο πιο δυνατά γινόταν, σε σημείο που ο κύριος Ανέστης ανησύχησε και βγήκε γρήγορα έξω και έτρεξε στο στάβλο να δει τι γινόταν. Καθώς βγήκε, άφησε ανοιχτή την πόρτα και βρήκε ευκαιρία ο λύκος και τρύπωσε μέσα στο σπίτι. Πήγε και κρύφτηκε στην ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας. Ο κύριος Ανέστης πήγε στο στάβλο, τα βρήκε όλα ήσυχα αλλά είδε το αγαπημένο του αρνάκι να τουρτουρίζει από το κρύο. Το πήρε αγκαλιά, το χάιδεψε και του είπε: «Εσύ σήμερα θα έρθεις μαζί μου. Θα σε βάλω σε μια ζεστή γωνιά του σπιτιού». Έτσι λοιπόν το σχέδιο κύλησε ρολόι….
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ωχ, παιδιά, εγώ έχω αγωνία για τη συνέχεια. Εσείς;
Μανούλα μου, φανταστείτε τώρα, ο λύκος να είναι μέσα στη ντουλάπα και να την ανοίξει κανείς…. Τέτοια λαχτάρα δεν έχει πάθει ποτέ ούτε ο φίλος μου ο Χατζηαβάτης. Για να δούμε τι θα γίνει στη συνέχεια…..

(Μπαίνει η μουσική για τον Μπάρμπα Γιώργο)
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Όι, όι, μανούλα μ’… Ήκουσα, μωρέ, ότι ένα αρνί συνεργάζεται με ένα λύκο για να βρουν, λέει, το νόημα των Χριστουγέννων. Αυτά είναι ανήκουστα πράματα. Τα δικά μου τα αρνιά δεν τα αφήνω να μιλάνε σε αγνώστους.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Καλώς τον μπάρμπα. Κάτσε, μπάρμπα, να δούμε τι θα γίνει παρακάτω, γιατί έχω αγωνία.
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Δε μου λες, μωρέ ανηψούδι… Γιατί δεν γυρνάς να σε βλέπω; Είναι σωστό να μιλάω στην πλάτη σου;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Έχω πάθει ψύξη, βρε μπάρμπα. Άσε που μυρίζουν και τα χνώτα του, παιδιά. Είναι τσακωμένος με την οδοντόκρεμα…
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Τι ψιθυρίζεις, μωρέ ανηψούδι;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Τίποτα, μπάρμπα. Τίποτα.
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Δε μου λες, ωρέ… Γένονται τέτοια πράγματα; Να συνεργάζονται τα αρνιά με τς λύκους;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Σώπα, βρε μπάρμπα. Εδώ ήρθε στην Ελλάδα ο Ομπάμα, αυτό σε παραξενεύει;
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Ποιος είναι αυτός ο μπάμιας;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ο Ομπάμα, μπάρμπα. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Δεν καταλαβαίνω τι μου λες, Καραγκιόζη. Αυτά ιγώ δεν τα καταλαβαίνω.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Γι’ αυτό σταμάτα, μπάρμπα, για να δούμε πού θα πάει αυτή η ιστορία…


(Μουσική)

Ε΄ ΣΚΗΝΗ: Μαμά – Μπαμπάς – Αρνάκι - Παιδί
ΜΑΜΑ: Τι το έφερες μέσα στο σπίτι αυτό το αρνί; Δεν βλέπεις που από το πρωί έχω σκουπίσει, ξεσκονίσει και σφουγγαρίσει για να είναι όλα έτοιμα;
ΜΠΑΜΠΑΣ: Τι θα σου κάνει, βρε γυναίκα, ένα τόσο δα αρνάκι; Τουρτούριζε το καημένο και το λυπήθηκα. Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και σκέφτηκα να το φέρω στα ζεστά….
ΜΑΜΑ: Εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι η κούρασή μου που από το πρωί δεν έχω σταθεί ούτε λεπτό. Έπλυνα, σφουγγάρισα, ξεσκόνισα, μαγείρεψα κι εσύ το μυαλό σου το έχεις στο αρνί. Κάνε στην άκρη. Θέλω να κοιμηθώ γιατί αύριο έχω ένα σωρό δουλειές…
ΜΠΑΜΠΑΣ: Δεν θα μείνουμε λίγο σήμερα το βράδυ; Να διαβάσουμε κάτι για τη γιορτή και στο μικρό; Να αλλάξουμε έστω την καθημερινή ρουτίνα;
ΜΑΜΑ: Εσείς αν θέλετε, μείνετε ξύπνιοι όλη τη νύχτα. Εγώ είμαι κομμάτια…
ΓΙΟΣ: Σήμερα, βρε μαμά, είναι μεγάλη βραδιά. Δεν θα μου διαβάσετε κάτι σχετικά με τη γιορτή; Δεν θα μείνουμε όλοι μαζί αυτό το βράδυ;
ΜΑΜΑ: Εγώ είμαι κουρασμένη. Δεν έχω χρόνο. Κάτσε με τον πατέρα σου. Αν θέλεις, άνοιξε την ντουλάπα και πάρε από τώρα το δώρο σου.
ΑΡΝΑΚΙ: Ντουλάπα; Μπε, μπε, μπε….
ΜΑΜΑ: Μίλησε κανείς;
ΜΠΑΜΠΑΣ: Ποιος να μιλήσει;
ΜΑΜΑ: Ακούστηκε η λέξη «ντουλάπα».
ΜΠΑΜΠΑΣ: Εσύ την είπες.
ΜΑΜΑ: Εγώ είπα ολόκληρη πρόταση που είχε μέσα τη λέξη «ντουλάπα». Εσύ είπες σκέτη τη λέξη «ντουλάπα;»
ΜΠΑΜΠΑΣ: Εγώ;
ΜΑΜΑ: Εσύ.
ΜΠΑΜΠΑΣ: Εγώ δεν είπα τίποτα.
ΜΑΜΑ: Και ποιος την είπε; Το αρνί;
ΜΠΑΜΠΑΣ: Από το μυαλό σου τα βγάζεις;
ΜΑΜΑ: Εσύ την είπες… για μένα. Νομίζεις ότι έχω παχύνει; Γι’ αυτό με είπες ντουλάπα; Ε, και τώρα κάνεις την πάπια…
ΜΠΑΜΠΑΣ: Από το μυαλό σου τα βγάζεις συνέχεια; Δεν σε αντέχω πια….
ΜΑΜΑ: Εσύ δεν με αντέχεις; Εγώ δεν σε αντέχω. Με τα υπονοούμενα και τις προσβολές συνέχεια….
ΠΑΙΔΙ: Θα σταματήσετε επιτέλους; Είναι Χριστούγεννα κι εσείς το μόνο που κάνετε είναι να τσακώνεστε. Όπως κάνετε συνέχεια και κάθε μέρα. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πάσχα. Περνάνε οι μέρες πάντα χωρίς να αλλάζει τίποτα. Το μόνο που νοιάζει τη μαμά είναι τι θα φάμε, τι θα στολίσουμε και τι θα ψωνίσουμε. Το μόνο που νοιάζει το μπαμπά είναι η γκρίνια για τα έξοδα. Το μόνο που νοιάζει και τους δυο σας είναι να μου πάρετε δώρο για το καλό. Έχω μαζέψει αυτοκινητάκια, στρατιωτάκια και επιτραπέζια. Το ενδιαφέρον σας μου λείπει, ο χρόνος σας μου λείπει, η ηρεμία μού λείπει. Αμάν πια…. Ασχοληθείτε λίγο με την ουσία.

(Μουσική)

ΣΤ΄ ΣΚΗΝΗ: Καραγκιόζης – Μπάρμπα Γιώργος
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Ωχ, αμάν αμάν…. Το λυπάμαι το κακορίζικο. Εμείς παλιά δεν είχαμε ούλα ετούτα τα καλούδια. Στα χωριά πολλές φορές δεν είχαμε ούτε πολλά φαγιά ούτε πολλά πιοτά. Είχαμε όμως πολλή αγάπη. Μαζευόμασταν γύρω γύρω από τη φωτιά και λέγαμε τραγούδια και ιστορίες για το μικρό Χριστούλη στη φάτνη, για τα ζα που τον ζεσταίνανε με τις ανάσες τους, για την Παναγίτσα που τον κοίταζε γλυκά. Και ζεσταινόταν, ωρέ ανηψούδι, η καρδιά μας. Κι ήμασταν όλοι μια οικογένεια. Κι αν κανείς δεν είχε τίποτε για φαϊ, του δίναμε εμείς από τα λίγα που είχαμε.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Έχεις δίκιο, βρε μπάρμπα. Τι θέλει ο άνθρωπος για τη ζωή του; Αγάπη, χαρά και το σωστό νόημα. Γι’ αυτό είναι και τα Χριστούγεννα. Για να κάνουμε μια στάση από τα καθημερινά και να νιώσουμε ότι ο Θεός – που είναι αγάπη – ήρθε μαζί μας και είναι ανάμεσά μας. Και τι ζητάει από εμάς; Να κάνουμε το ίδιο. Να αγαπάμε, βρε παιδιά….
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Μπράβο, βρε Καραγκιόζη. Καλά τα λες. Καλά Χριστούγεννα, ωρέ ανηψούδι.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Καλά Χριστούγεννα, μπάρμπα… Άντε καλά Χριστούγεννα σε όλους με αγάπη, χαρά και ειρήνη. Επί γης ειρήνη… Χρόνια Πολλά σε όλους!!!

(Ακούγονται τα μισά κάλαντα από τα παιδιά που συμμετέχουν)

ΛΥΚΟΣ: Ουφ… Ευτυχώς… Βρήκα ευκαιρία με τα κάλαντα και βγήκα από τη ντουλάπα χωρίς να με πάρουν είδηση.
ΑΡΝΑΚΙ: Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω έξω. Είχα ανησυχήσει. Τώρα που γνωριστήκαμε θα είμαστε φίλοι, ε;
ΛΥΚΟΣ: (Διστακτικά…) Νννναι…. Τώρα που το λες….
ΑΡΝΑΚΙ: Ωωωωπ…. Ας τηρήσουμε τις αποστάσεις ασφαλείας…

(Η συνέχεια από τα κάλαντα)
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

ΤΕΛΟΣ


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Θρησκευτικά και σοκολάτα: Μια ιερή και γλυκιά συμμαχία





Φανταστείτε σε ένα παράλληλο σύμπαν να μπαίνει στην τάξη ο θεολόγος και να λέει «βγάλτε την κασετίνα με τα σοκολατάκια» ή «ανοίξτε τη σοκολάτα σας»…. (και οι μαθητές να λένε «πάλι σοκολάτα»;;;)
Από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς (εκπαιδευτική, παιδαγωγική, συνδικαλιστική, θεολογική…) συνήθως ανήκουμε σε πολλά σύμπαντα: παράλληλα και τεμνόμενα. Τι καλύτερο λοιπόν από το να αξιοποιήσουμε την «εμπειρία» μας αυτή;
Περιδιαβαίνοντας μια βραδιά και για άλλη μια φορά τον θαυμαστό κόσμο του facebook, είδα ότι μία συνάδελφος από Βόρειο Ελλάδα ανέβαζε φωτογραφίες από σοκολιχουδιές. (Η συγκεκριμένη θεολόγος το έχει ξανακάνει, κύριε εισαγγελέα…). Μού ήρθε στο μυαλό ένα παλαιό παιγνίδι από τα μαθητικά μου χρόνια στα Κατηχητικά. Με ελαφρές παραλλαγές γεννήθηκε το «Θρησκευτικά και σοκολάτα»…

Οδηγίες προς θεολόγους καθηγητές:
Προσέξτε πώς έχουν τα πράγματα. Μπαίνετε στην τάξη (ή σε άλλο κατάλληλο χώρο) με ένα κουτί παπουτσιών. Προφανώς, οι μαθητές απορούν. Το καλύτερο σχόλιο που θα ακούσετε είναι: «Κύριε (κυρία), σας έδωσε τα παπούτσια στο χέρι»; Δεν δίνετε σημασία και ακουμπάτε το κουτί πάνω στην έδρα. Το ανοίγετε και από μέσα βγάζετε μια πετσέτα κουζίνας, ένα μαχαίρι και ένα πιρούνι. Στρώνετε την πετσέτα μπροστά από το κουτί και βάζετε το μαχαιροπίρουνο στα δύο άκρα της.
Ρίχνετε ένα σαρδόνιο χαμόγελο (το χρωστάτε για το προηγούμενο σχόλιο…) και λέτε:
«Μέσα στο κουτί υπάρχει μία σοκολάτα»!!
Σιγή, έκσταση, δέος….
«Είναι δική σας».
Γουρλωμένα μάτια, ταχυκαρδίες…
«Αλλά….»
Ταχυκαρδίες χ2 speed
«Με τη σειρά θα απαντήσετε σε κάποιες ερωτήσεις». (Ή θα κάνουν κάποιες δραστηριότητες ή οτιδήποτε άλλο, ανάλογα με το υλικό και το ύφος του μαθήματός σας). «Όποιος απαντά σωστά ή πετυχαίνει τους στόχους ή ολοκληρώνει τη δραστηριότητα κ.λ.π., έρχεται εδώ και αποκλειστικά με το μαχαιροπίρουνο ανοίγει το κουτί, ακουμπά τη σοκολάτα πάνω στην πετσέτα, την ξετυλίγει και αρχίζει να κόβει, να πιρουνίζει και φυσικά …να τρώει».
Κι όλα αυτά μέχρι να έρθει ο επόμενος που θα εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που θα ορίσετε. Φανταστείτε πόσοι θα κάνουν όλη την προεργασία για να έρθει ο επόμενος να βρει το κομμάτι έτοιμο. Φανταστείτε πόσα κομμάτια θα εκφενδονιστούν. Φανταστείτε τον ενθουσιασμό των μαθητών και πόσο «γλυκό» θα είναι αυτό το μάθημα. Αρκεί να το οργανώσουμε καλά….

Υ.Γ. 1: Νομίζω ότι με ενημέρωση των μαθητών εκ των προτέρων πετυχαίνει περισσότερο και έχει μεγαλύτερα παιδαγωγικά οφέλη.
Υ.Γ. 2: Αγοράστε μια μεγάλη σοκολάτα. Τόσα παιδιά έχετε να θρέψετε. Δεν θέλω τσιγκουνιές…
Υ.Γ. 3: Ένας «κακός» καθηγητής θα βάλει από πριν τη σοκολάτα στο ψυγείο. Προσωπικά, αξιοποιώ ελαφρώς και την κατάψυξη….


Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος καθηγητής