Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…



Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Αυτό ανακοίνωσε πρόσφατα η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Για όσους γνωρίζουν, η ανακοίνωση αυτή αναφέρεται στην υλοποίηση των νέων προγραμμάτων σπουδών που είχαν δρομολογηθεί επί υπουργίας της κυρίας Διαμαντοπούλου.
Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε…
- Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated, φέρνοντας μάλιστα και κουβάδες με το νερό που ανακάλυψαν στο φεγγάρι.
- Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών».
- Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμε με τους χριστιανοταλιμπάν. Μπράβο στο Φίλη που τους καταργεί». Η περίπτωσή τους θα ήταν ενδιαφέρον θέμα διδακτορικής διατριβής στην Ψυχιατρική. Δυστυχώς όμως, συχνά μονοπωλούν και προβάλλονται.
- Όλοι μεταξύ μας συμφωνούμε για τα ελλιπή και προβληματικά βιβλία και για την ανάγκη αναμόρφωσης και βελτίωσης του μαθήματος. Στην ερώτηση «τι προτείνεις, συνάδελφε;» βγάζουμε συχνά το ραγιά που κρύβουμε μέσα μας: «δεν ξέρω… μια απλή διαπίστωση έκανα». Η λογική του νέου προγράμματος σπουδών είναι σε άλλη βάση από το παλαιό. Περισσότερη ελευθερία και ευελιξία για τον εκπαιδευτικό. Έχει όμως και πολλά προβλήματα. Αντί να τα συζητήσουμε, δες στην πρώτη παύλα τι κάναμε…
- Εντύπωση κάνει σε όλους μας η ελευθερία, η ομορφιά και ο σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο που συναντά κανείς στην Αγία Γραφή, στα Πατερικά κείμενα, στη Φιλοκαλία. Σε αντίθεση με τη σιδερόφρακτη θρησκευτικότητα στην προσέγγιση του Θεού που συναντά κανείς στη θρησκευτική αγωγή του 20ου αιώνα. Θα το πω απλά και αυτοκριτικά: Αν είσαι μάγκας θεολόγος, άρπαξε τη νέα ευκαιρία της ευελιξίας και απογείωσε την τάξη σου και το μάθημά σου.
- Δεν σπουδάσαμε ούτε θρησκευτικοί μεταπράτες ούτε φερέφωνα στείρας και ανέραστης θρησκευτικότητας. Σπουδάσαμε θεολόγοι, αν και οι περισσότεροι καταλάβαμε αυτό το δώρο μετά το πτυχίο και ειδικά όταν μυρίσαμε ξανά κιμωλία. Ακόμη κι αν έχει αντικατασταθεί με μαρκαδόρο και λευκοπίνακα, η πρόκληση είναι ακόμη στις τάξεις. Για γερά στομάχια…
- Προσωπικά, στο μνημόσυνο και στον καφέ της γκρίνιας και της κακομοιριάς δεν θα έρθω. Έχω πάρτυ…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα….


Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σφραγίζεται το οριστικό κλείσιμο ενός κύκλου. Μετά από την αναμονή και την αγωνία του καλοκαιριού, κάτι παιδιά (δικά σου παιδιά…) μαθαίνουν εάν θα φοιτήσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και σε ποια σχολή. Γέλια, κλάματα, πειράγματα, περηφάνια, σχέδια για το μέλλον. Η Ελλάδα που ονειρεύεται, η Ελλάδα που σχεδιάζει, οι αφιλτράριστοι (ακόμη) αυριανοί πολίτες.
Κι εσύ εκεί… Ο καθηγητής τους… Ο πρώην καθηγητής τους….
- Να θυμάσαι τα δικά σου και να νοσταλγείς. Ίσως και να βουρκώνεις.
- Να μετράς τα χρόνια που έχουν περάσει και να τα βρίσκεις ένα χρόνο παραπάνω από τότε που τα ξαναμέτρησες.
- Να θυμάσαι τις στιγμές σου με αυτά τα παιδιά και να συνειδητοποιείς ότι παραδόξως(;) έχουν ξεθωριάσει οι κακές.
- Να πιάνεις τον εαυτό σου να χαίρεται με τη χαρά τους, να συμμετέχει στην αγωνία τους, να λαχταρά να κοινωνήσει λίγο από τη νέα ζωή τους που τώρα αρχίζει.
- Το καλύτερο όμως είναι όταν τα συναντάς. Στο δρόμο ή στο σχολείο όταν εκπληρώσουν το «θα έρχομαι να σας βλέπω». Το βάδισμα, ο τρόπος ομιλίας, το βλέμμα λένε δυο βασικά πράγματα: «Σε ευχαριστώ» και «θέλω να πετάξω». Ναι, πετάξτε. Μην κολλάτε πουθενά. Πετάξτε και σηκώστε κι εμάς λίγο ψηλότερα.
Αυτά τα παιδιά. Που πλέον δεν είναι παιδιά. Είναι νέοι. Κάποιοι είναι φοιτητές και κάποιες φοιτήτριες. Αλλά όλοι τους είναι έτοιμοι για τη ζωή που τους ανήκει, για τη ζωή που ονειρεύονται. Που κανείς δεν θα την μαράνει…
Κι εσύ εκεί. Να περιμένεις το νέο κύκλο που θα αρχίσει από το Σεπτέμβριο. Το νέο κύκλο που θα σε ανανεώσει, που θα σε προβληματίσει, που θα σε κάνει συνδημιουργό. Που σου υπενθυμίζει ότι δεν γίνεται να είσαι απλά υπάλληλος. Έστω κι αν είσαι ακόμη ένα χρόνο μεγαλύτερος και η παρέα σου παραμένει σταθερά από 13 έως 17 ετών.
Αν είσαι καθηγητής, η ζωή σου είναι κύκλοι που ανοίγουν και κύκλοι που κλείνουν. Αν είσαι και λίγο συναισθηματικός, απλά την πάτησες…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Γεια σου Σία, με τα ωραία σου…


            Μέρες που είναι του ελληνικού θέρους, η παραπάνω φράση θα μπορούσε να ακουστεί σε ένα από τα πολλά πανηγύρια της υπαίθρου ως κολακευτικό επιφώνημα για την αοιδό, που υπογραμμίζει φωνητικά τα κελαηδίσματα του κλαρίνου. Κι όμως….
Αφιερώνεται στην υφυπουργό Παιδείας κυρία Σία Αναγνωστοπούλου για τις σημερινές (Τρίτη, 2 Αυγούστου) δηλώσεις της: «Προτιμώ τις καταλήψεις από αυτά που γίνονται στη Γαλλία και στη Γερμανία». Προφανώς, η κυρία υφυπουργός αναφέρθηκε στα τρομοκρατικά χτυπήματα των τζιχαντιστών στη Γαλλία με πλέον πρόσφατο την εισβολή σε ναό και τη σφαγή ενός Ρωμαιοκαθολικού ιερέα και στο ρατσιστικό, ξενοφοβικό χτύπημα σε εμπορικό κέντρο της Γερμανίας με 10 νεκρούς.
Δεν υπάρχει νοήμων και πολιτισμένος άνθρωπος που να μην ανατριχιάζει και να μην καταδικάζει όσα έγιναν πρόσφατα σε Γαλλία και Γερμανία. Και νομίζω επίσης ότι δεν υπάρχει άνθρωπος με στοιχειώδες IQ που να μην βλέπει το άσκοπο και άκυρο (και πονηρό…) της σύγκρισης. Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό; Να είμαστε και ευχαριστημένοι που έχουμε τις ωραίες και ακίνδυνες καταληψούλες μας; Ή συγκρίνουμε δύο κακά και επιλέγουμε το μικρότερο, το οποίο όχι μόνο δεν μας ενοχλεί, αλλά το επικροτούμε ως καλό;
Επειδή απρόκλητα το μυαλό μου πάει στην προχθεσινή εισβολή «αντεξουσιαστών» (λέμε τώρα…) στο μητροπολιτικό Ναό της Θεσσαλονίκης σε ώρα Θείας Λειτουργίας, θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε με τη «λογική» της κυρίας Σίας: «Ε, καλά.. πώς κάνετε έτσι; Μια αθώα εισβολή έκαναν τα παιδιά. Δεν αποκεφάλισαν και τον ιερέα…».
«Ξαφνικά, μας πειράξανε οι καταλήψεις;» αναρωτήθηκε η κυρία Σία. Όχι, κυρία Σία μου. Πάντα μας πειράζανε οι καταλήψεις. Όχι όλους βέβαια. Υπάρχουν ιδεολογικοί και κομματικοί χώροι (εδώ σφυρίζουμε αμέριμνα...) που οφείλουν την επαναστατική δυναμική του μπάχαλου και της λογικής «ισότητα προς τα κάτω – όλο και λιγότερος κόπος – ασέβεια στη δημόσια περιουσία – κάτω ο φασισμός της αριστείας» στις πάσης φύσεως καταλήψεις. Αυτοί όχι μόνο δεν ενοχλούνται από τις καταλήψεις, αλλά τις ενθαρρύνουν κιόλας...


            Υ.Γ. Απαγορεύονται τα υποτιμητικά σχόλια για το μαλλί της κυρίας Σίας. Υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα: Ο δημόσιος λόγος μιας κυρίας που υπηρετεί θεσμικά την παιδεία...

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος εκπαιδευτικός

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Το γονάτισμα του μυαλού μας…



Ήταν η συμμετοχή του πρώτου πολίτη αυτής της δύσμοιρης χώρας στην Ακολουθία της Γονυκλισίας κατά την Κυριακή της Πεντηκοστής για να πυροδοτήσει για άλλη μια φορά την καυσώδη αρλουμπολογία των αυτοχρισμένων προοδευτικάριων. Γιατί γονάτισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπροστά στους παπάδες; (Το ότι γονάτιζαν κι αυτοί είναι μια λεπτομέρεια, που δεν "βολεύει"...). Μπροστά σ’ αυτή την επάρατη εξουσία που ροκανίζει και εμποδίζει τον ελεύθερο βίο του κράτους; Προφανώς, οι ασχετολογούντες έχουν ξαναδεί Πρόεδρο σε επίσημη εμφάνιση σε Ναό, αλλά πότε δεν τον είδαν να «ταπεινώνεται» έτσι. Άντε τώρα να εξηγήσεις τι είναι η Ακολουθία της Γονυκλισίας…
Είναι πολύ φασαρία για το τίποτε, αλλά ίσως και κάποιος να καταλάβει τα αυτονόητα…
- Εάν ο Πρόεδρος επισκεφτεί κάποιο τζαμί, να βγάλει τα παπούτσια του; Σημαίνει την απουσία βεβήλωσης του χώρου λατρείας του Αλλάχ. Εννοείται πως ναι, καθώς οφείλει να σεβαστεί την πίστη των άλλων.
- Εάν ο Πρόεδρος επισκεφτεί κάποια Συναγωγή ή και Εβραϊκό νεκροταφείο, να φορέσει το κιπά; Σημαίνει την αναγνώριση της εξουσίας του Γιαχβέ και την ταπείνωση του ανθρώπου. Εννοείται πως ναι, καθώς οφείλει να σεβαστεί την πίστη των άλλων.
Άλλωστε, ο Πρόεδρος δεν είναι Μουσουλμάνος ή Εβραίος στο θρήσκευμα. Επομένως, το πράττει για τυπικούς λόγους, θα πούν ή θα σκεφτούν οι περισσότεροι…
ΑΚΡΙΒΩΣ εδώ είναι η ουσία, βρε κενολογούντες, που περιφέρετε τα χριστιανοφοβικά σας σύνδρομα και δεν μπορείτε να δείτε πέρα από τις ιδεοληψίες σας. Περίσσεψε η υποκρισία… Έχει δικαίωμα ο Πρόεδρος να είναι Χριστιανός; Τα πολυτραγουδισμένα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός της ελευθερίας της συνείδησης και των προσωπικών πιστεύω ΠΡΕΠΕΙ να περιλαμβάνουν και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σε αυτό ακριβώς το ΠΡΕΠΕΙ στηρίζονται οι ελευθερίες όλων των πολιτών. Δεν καταργείται το κοσμικό κράτος από τα θρησκευτικά πιστεύω του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. Εάν το κοσμικό κράτος δεν επιτρέπει στον Πρόεδρο να λειτουργεί με ελεύθερη συνείδηση, τότε το κράτος είναι ανελεύθερο και ο θεσμός του Προέδρου μια θλιβερή καρικατούρα.
Και ο πρώτος πολίτης της χώρας δικαιούται να πιστεύει ή να μην πιστεύει, να προσεύχεται ή όχι, να συμμετέχει στις Ακολουθίες ως Χριστιανός ή ως τυπική θεσμική παρουσία. Εάν δεν έχει αυτά τα δικαιώματα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τότε δεν τα έχει κανείς μας. Γι’ αυτό λέγεται και πρώτος πολίτης της χώρας. Ούτε για την ομορφιά του, ούτε για την εξυπνάδα του. Και για να τελειώνουμε και με ένα κούφιο σόφισμα, δεν υπάρχει ταμπελάκι «τώρα συμμετέχω ως ΠτΔ», που όταν το γυρίσεις από την πίσω πλευρά να γράφει «τώρα συμμετέχω ως Προκόπης».
Οι παιδικές ασθένειες του προοδευτικού λόγου και της ελεύθερης σκέψης στην Ελλάδα είναι η χριστιανοφοβία και ο σνομπισμός για τον υγιή πατριωτισμό. Όσοι τις έχουν ξεπεράσει, είναι πράγματι ελεύθεροι πολίτες με προσωπικότητα, ορθή σκέψη και σοβαρό λόγο. Όλοι οι άλλοι δεν διστάζουν να πυρπολήσουν τα ωραία λόγια που αναμασάνε χωρίς επίγνωση, προκειμένου να αναδείξουν φασίζουσες συμπεριφορές και αρτηριοσκληρωτικές νοοτροπίες, τις οποίες υποτίθεται ότι καταπολεμούν.
Σε αναμονή λοιπόν για το επόμενο επεισόδιο: Δεν θα ξεφύγει κανενός πολιτειακού άρχοντα ένα δάκρυ κατά την ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου; Ε, εκεί να δεις…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος - Εκπαιδευτικός



Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Θεός και Επιστήμη: Η επόμενη ημέρα...



Μια μικροαστική σάτιρα των στερεοτύπων

Αρκετοί άνθρωποι θεωρούν ότι οι έννοιες «Θεός» και «Επιστήμη» πολεμούν μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα όμως, αποτελούν ένα κλασσικό ελληνικό ζευγάρι. Η συνέχεια επί σκηνής, όπου σατιρίζονται τα στερεότυπα στις σχέσεις των δύο φύλων, η αδιαφορία για την Επιστήμη και οι ιδιότητες που αυθαίρετα αποδίδουμε στο Θεό.
Δύο καθηγητές του Λυκείου Γαζίου, ο Αστρινός Τσουτσουδάκης (Φυσικός) και ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος (Θεολόγος), είπαμε να αφήσουμε για λίγο τον παραδοσιακό ρόλο της διδασκαλίας στην τάξη μας και να «εκτεθούμε» επί σκηνής. Οι σκηνοθετικές οδηγίες και τα κοστούμια είναι της συναδέλφου Μαρίας Γραικού (Γυμνάστρια).
Την τελευταία ημέρα του διδακτικού έτους, την Πέμπτη 30 Ιουνίου 2016 στις 8 μ.μ., σκεφτήκαμε να προσφέρουμε στους μαθητές μας, στους γονείς τους, στους συναδέλφους και σε όσους ακόμη μάς τιμήσουν με την παρουσία τους έναν «εναλλακτικό» και ψυχαγωγικό τρόπο θέασης των δύο αυτών εννοιών.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, διευκρινίζουμε ότι δεν αναφερόμαστε σε κάτι συγκεκριμένο. Με την έννοια «Επιστήμη» δεν εννοούμε τον πλούτο της γνώσης και των επιτευγμάτων και με την έννοια «Θεός» δεν εννοούμε κάποιο συγκεκριμένο, πιστευτό και λατρευτό Όν.

Με υπόστρωμα τη σάτιρα, θέλουμε να δώσουμε το «μάθημα» για την αποφυγή της αδιαφορίας, της άγνοιας και της διαστρέβλωσης. Η άποψή μας είναι ότι με το χιούμορ μπορείς να πεις τα πιο σοβαρά πράγματα. Θα το καταφέρουμε;

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε



Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις.
«Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι.
Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει.
- Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά.
- Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας.
- Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών.
Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότερη ωριμότητα και παιδεία, ώστε η ασχετοσύνη και οι ιδεοληψίες του εκάστοτε υπουργού Παιδείας να αντιμετωπίζονται ως πνευματικό έγκλημα.
Αυτονόητο είναι ότι ως υπουργός Παιδείας οφείλετε να μιλάτε τεκμηριωμένα. Πώς συνάγετε αυτό το συμπέρασμα; Από κάποια επιστημονική μελέτη; Από αρκετές και αξιόπιστες μαρτυρίες; Από δικές σας αυτοψίες; Από την εμπειρία σας όταν είσαστε μαθητής;
Λυπάμαι και πάλι που θα σας απογοητεύσω, αλλά η περίοδος της κακομοιριάς και της εσωστρέφειας για τα Θρησκευτικά έχει παρέλθει. Η νέα γενιά θεολόγων και το μάθημα των Θρησκευτικών δεν έχουν καμία σχέση με τα στερεότυπα και τις ιδεοληψίες που περιφέρετε άκομψα. Η λογική «ναι, αλλά ο μπατζανάκης της θείας Σούλας που είναι θεολόγος δεν είναι καθόλου καλός», πέρα από το γεγονός ότι ισχύει για όλες τις επαγγελματικές ομάδες και ειδικότητες, έχει μια κλασσική διάσταση της κοινωνικής αλληλοεξόντωσης. Δεν προάγει διάλογο και πρόοδο, δείχνει έλλειμμα παιδείας και συνηθίζεται μεταξύ ζαριών και ούζου.
Φυσικά, προβλήματα υπάρχουν. Όπως και σε όλα τα μαθήματα. Δεν εξιδανικεύω. Αλλά και δεν ισοπεδώνω, όπως κάνατε εσείς. Και αναλογιστείτε την ευθύνη σας, καθώς μιλούσατε ως Υπουργός Παιδείας, και όχι σαν να βάζατε έναν πιασάρικο τίτλο σε ρεπορτάζ.
Στις τάξεις παίζουμε. Ναι, είναι αλήθεια. Βάφουμε με χρώματα τη ζωή που θα ζήσουν, φτιάχνουμε το κολάζ της σκέψης και του προβληματισμού, ακροβατούμε ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα, συμπληρώνουμε το παζλ των γνώσεων, κάνουμε ποδηλατάδα σε άλλους πολιτισμούς και θρησκείες, μετράμε τα αστέρια των αξιών. Παίζουμε. Αλλά όχι με τη ζωή τους…
Θα ήταν μεγάλη χαρά να μας επισκεφτείτε από το Σεπτέμβρη που θα αρχίσουν πάλι τα μαθήματα. Στο Λύκειο Γαζίου, στο Ηράκλειο της Κρήτης. Όχι εθιμοτυπικά, αλλά ουσιαστικά. Μέσα στην τάξη. Είναι καλό να αυξήσετε τις εμπειρίες σας σχετικά με την ώρα του παιδιού.

Με εκτίμηση,
Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Δρ. Θεολογίας - Εκπαιδευτικός




Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Το καραγκιοζιλίκι με τις σχολικές απουσίες



Στο ίδιο έργο θεατές… κάθε χρόνο.
- Το όριο των απουσιών (64 δικαιολογημένες και 50 αδικαιολόγητες) που απαιτείται για να θεωρείται η φοίτηση επαρκής, μοιάζει να είναι η λύτρωση από τα κάτεργα για αρκετούς μαθητές. Κάποιοι μάλιστα φτάνουν το όριο κυρίως των αδικαιολόγητων απουσιών (λέγε με και κοπάνα) ακριβώς στις 50. Η κλασική νεοελληνική κακομοιριά του «πόσα λιγότερα μπορώ να κάνω». Κι όλοι οι υπόλοιποι, σιωπηλοί και άπραγοι, καθώς «το επιτρέπει ο νόμος».
- Συγκεκριμένες μέρες πριν από τις Πανελλήνιες (…ανάλογα με τα αποθέματα καθενός) σχεδόν όλοι οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου «αρρωσταίνουν». Και πηγαινοέρχονται γονείς και χαρτάκια γιατρών που πιστοποιούν του λόγου το «αληθές». Κάποιοι μάλιστα αξιοποιούν και το παραθυράκι του νόμου για +50 απουσίες σε περίπτωση νοσηλείας σε νοσοκομείο. Θαυματουργικά βέβαια, όλοι οι μαθητές χαίρουν άκρας υγείας για την παρακολούθηση των πάσης φύσεως φροντιστηριακών μαθημάτων.
- Μπουγάδες, μαγειρέματα, πιέσεις, αδιάφορα σφυρίγματα (και όλα νομότυπα) σε αρκετές συνεδριάσεις συλλόγων.
- Το Υπουργείο Παιδείας παρακολουθεί και αγχώνεται. Γι’ αυτό συχνά δίνει τη λύση. Φέτος, ο αγαπητός μας κ. Φίλης θυμήθηκε – λίγες ημέρες πριν από τις Πανελλήνιες – την εποχική γρίπη. Με μια εγκύκλιο – μνημείο, ουσιαστικά μάς είπε: Βαπτίστε όποιες απουσίες θέλετε ως γριπούλα κι ας πάνε από εκεί που ήρθαν. Τόσο απλά. Δεν θα ξεχάσουμε βέβαια την κυρία Διαμαντοπούλου (γνωστή και ως Υπουργό φωτοτυπίας) που το 2010 και ένα μήνα πριν από τις Πανελλήνιες έδωσε ένα μπόνους 30% στις απουσίες, καθώς είχε πέσει πολύ νωρίς το Πάσχα!!
- Για όλα τα παραπάνω δεν έχει βγει ποτέ ούτε μια ανακοινωσούλα, ούτε μια καταγγελιούλα από την άλλοτε λαλίστατη ΟΛΜΕ και τις κατά τόπους ΕΛΜΕ…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος - Εκπαιδευτικός



Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

Χριστός ανέστη ή Χρόνια πολλά;



- Νηστέψαμε. Ε, και;
- Δεν νηστέψαμε. Ε, και;
- Σεισμός έγινε στην ψυχή μας;
- Σκίστηκε το καταπέτασμα της βολικής μας ζωής;
- Σκοτείνιασε ο ήλιος της αυτοδικαίωσής μας;
- Αναστήθηκαν οι φόβοι και οι ελπίδες μας ζητώντας λύτρωση;
Ε, τότε, Χριστός ανέστη!!! Αλλιώς, χρόνια πολλά για να βγούμε και από την υποχρέωση…

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

25 Μαρτίου: Αποδόμηση της αποδόμησης



Τελευταία έχει επικρατήσει να είναι οι εθνικές επέτειοι μια ωραιότατη αργία για τον κουρασμένο εργαζόμενο, δημόσιο υπάλληλο και μαθητή. Και δεν είναι κακό πράγμα οι αργίες και οι σχόλες, αρκεί να μη σχολάζει το μυαλό και η ψυχή μας. Κάτι που δυστυχώς γίνεται συχνά, καθώς όλα τα άψυχα γίνονται πιο smart, ενώ εμείς βαλθήκαμε με πείσμα να επιβεβαιώνουμε τον Einstein...
Και κοντά σε αυτά ξεφυτρώνουν εξυπνάκηδες αυτόκλητοι αποδομητές, που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Το ερώτημα είναι γιατί εμείς αγοράζουμε…
Περί 25ης Μαρτίου ο λόγος….
α) Είναι πασίγνωστο ότι η Επανάσταση στα διάφορα μέρη της υπόδουλης πατρίδας κηρύχθηκε σε ποικίλες ημερομηνίες, πριν και μετά την 25η Μαρτίου. Υπό τις συνθήκες της εποχής και με τα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης του τότε δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Για λόγους σημειολογίας και προφανούς συμβολισμού προτάθηκε από τους οπλαρχηγούς η 25η Μαρτίου ως κοινή ημερομηνία του κοινού αγώνα. Η πρόταση αυτή έγινε αργότερα αποδεκτή από τους Βαυαρούς. Δεν ήρθε λοιπόν η «κακή» Εκκλησία για να καπελώσει την Επανάσταση, όπως αστήρικτα και προκατειλημμένα υποστηρίζεται από κάποιους. Κάτι που έγινε όμως σε άλλες περιπτώσεις από ιδεολογικούς και κομματικούς χώρους, όπου γαλουχήθηκαν πολλοί από τους εξυπνάκηδες θηρευτές «μύθων»…
β) Κανείς ποτέ δεν πρόβαλε όλους τους τότε ιεράρχες ως ένθερμους υποστηρικτές του Αγώνα από την αρχή του. Ασφαλώς κάποιοι ήταν βολεμένοι, άλλοι φοβισμένοι, ευθυνόφοβοι ή διστακτικοί. Υπήρχαν από όλα τα είδη, όπως συνέβαινε και σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Βέβαια, εμείς κρίνουμε εκ του αποτελέσματος και από την ασφάλεια του γραφείου μας. Αυτοί ήταν πριν από τα γεγονότα και έβλεπαν και το γυμνό σπαθί του Τούρκου κατακτητή. Ειδικά οι ανώτερης βαθμίδας κληρικοί με πρώτους τους εκάστοτε Πατριάρχες έπρεπε συχνά να ελίσσονται διπλωματικά για αποφυγή γενικών σφαγών. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο απαγχονισθείς Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Το να μιλούν κάποιοι για προδοτική στάση όλης της Εκκλησίας ξεπερνάει κάθε προκατειλημμένη ανάγνωση της ιστορίας.
γ) Οι αυτόκλητοι σωτήρες μας από τους «μύθους» που μας περιτριγυρίζουν, ερμηνεύουν τους πίνακες ζωγραφικής ως κατά γράμμα ιστορικά ντοκουμέντα για να πουν σε αυτούς που δεν το κάνουν ότι κάτι τέτοιο …είναι λάθος. Έτσι το κρυφό σχολειό δεν υπήρχε, γιατί… απλούστατα υπάρχει σχετικός πίνακας με το θέμα του. Άρα είναι μύθος. Μάλλον ποτέ δεν έγινε και η σφαγή της Χίου, αφού υπάρχει σχετικός πίνακας.
Πράγματι, ειρωνικά μιλώντας, τι λόγο ύπαρξης είχε η κρυφή εκπαίδευση σε μια τόσο φωτισμένη, ανεκτική και προοδευτική κοινωνία; Σε όλα τα σχολεία διδασκόταν ελεύθερα η ελληνική ιστορία με έμφαση στη Βυζαντινή περίοδο. Μάλιστα, ο δάσκαλος μάθαινε ελεύθερα τους μαθητές του τραγούδια και θρήνους για την άλωση της Πόλης και το θρύλο του μαρμαρωμένου Βασιλιά. Γενικά, το επίσημο σχολείο καλλιεργούσε στους μαθητές το «ποθούμενο» για τη λευτεριά.
Της ειρωνείας συνεχιζομένης, ιδιαίτερη βαρύτητα δινόταν στη θρησκευτική παιδεία. Στην πίστη στη θεότητα του Χριστού, στην Ανάσταση του Θεού και του Γένους. Οι αίθουσες ήταν γεμάτες από εικόνες του Χριστού και των αγίων. Το γεγονός ότι το Κοράνι δεν δέχεται τα παραπάνω (κι άλλα πολλά) ούτε για αστείο είναι αμελητέα λεπτομέρεια. Ασχετοσύνης το ανάγνωσμα.
Εν τέλει, οι φωτεινές εξαιρέσεις χρονικών περιόδων και κατά τόπους πασάδων δεν μετατρέπουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε έναν όμορφο κόσμο, αγγελικά πλασμένο…
Τελικά, ο Θούριος του Ρήγα είναι πάντα διαχρονικός: Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή….

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Εκπαιδευτικός



Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Θεολογικές ανησυχίες …για μεγάλους



Οι συναντήσεις γίνονται κάθε Σάββατο στις 6:00 το απόγευμα στο Λύκειο Γαζίου, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:

 Πρόγραμμα συναντήσεων
- 19 Μαρτίου:       Το μυστήριο του γάμου (Θα δοθεί ως δώρο και ένα σχετικό βιβλίο)
- 26 Μαρτίου:       Προβολή ταινίας
- 2 Απριλίου:        Ο Θεός μου ο πρόσφυγας
- 9 Απριλίου:        Η γυναίκα στην Ορθόδοξη Εκκλησία
- 16 Απριλίου:      Πορεία προς το Πάσχα

                              Ο υπεύθυνος

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Η θανατική ποινή, οι θρησκείες και η ορθόδοξη θεολογία


 Η εισήγηση των μαθητριών του Λυκείου Γαζίου, όπως παρουσιάστηκε στο 2ο Μαθητικό Θεολογικό Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη (27-28 Φεβρουαρίου 2016)

·       Γιατί σκοτώνουμε ανθρώπους που σκοτώνουν ανθρώπους, για να δείξουμε ότι είναι λάθος το να σκοτώνεις ανθρώπους;  
                                                                                                       (Διεθνής Αμνηστία)
   Εισαγωγικά – Γενικά στοιχεία
Οι ανθρώπινες κοινωνίες σε όλα τα στάδια της ιστορικής τους εξέλιξης, συνοδεύονται από την βία και το έγκλημα, ενώ η αντιμετώπισή τους καθώς και η τιμωρία των εγκληματιών αποτελούν ζητήματα προβληματισμού. Οι πρωτόγονες μάλιστα κοινωνίες στηρίζονται πάνω στην εκδίκηση και στην επικράτηση του ισχυρού. Η θανατική ποινή, ως εσχάτη των ποινών, έχει μακραίωνη ιστορία αφού υπάρχουν αναφορές από την ελληνική μυθολογία μέχρι τη σημερινή εποχή, όπου πλέον η ανθρώπινη ζωή είναι αναμφισβήτητο πανανθρώπινο δικαίωμα. Η εφαρμογή της θανατικής ποινής όμως διχάζει την κοινή γνώμη, πολιτικούς και επιστήμονες. Συχνά, όταν διαπράττονται ειδεχθή εγκλήματα, η συζήτηση για τη θανατική ποινή έρχεται στο προσκήνιο ακόμη και με μη πολιτισμένο τρόπο. Είναι επίσης ένα θέμα που κεντρίζει το ενδιαφέρον και φουντώνει τις συζητήσεις των νέων ανθρώπων και ειδικά των μαθητών. Στο σχολείο μας, το ζήτημα της θανατικής ποινής είναι από τα πλέον αμφιλεγόμενα και συζητιέται διεξοδικά στο μάθημα των Θρησκευτικών. Στα πλαίσια μάλιστα του μαθήματος καταγράφονται οι θέσεις των μαθητών με ανώνυμο ερωτηματολόγιο με πληθώρα χρήσιμων συμπερασμάτων και αφορμών για σκέψη και προβληματισμό.
Στις μέρες μας, 58 χώρες συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη μέθοδο «απονομής δικαιοσύνης», ενώ 98 χώρες την έχουν καταργήσει και 35 χώρες δεν την έχουν εφαρμόσει την τελευταία δεκαετία. Στη χώρα μας ο τελευταίος Έλληνας πολίτης εκτελέστηκε το 1973 μετά από καταδίκη του για ποινικό αδίκημα, όμως η θανατική ποινή καταργήθηκε 20 χρόνια μετά από τον νόμο.
Έρευνες έχουν δείξει ότι η θανατική ποινή δεν προλαμβάνει κανένα έγκλημα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για καθ’ έξιν εγκληματίες ή για ψυχρούς φανατισμένους δολοφόνους, οι οποίοι δεν υπολογίζουν τη ζωή τους ή θεωρούν τη διαφυγή τους πιο πιθανή. Εξάλλου, στατιστικές έχουν δείξει ότι στις χώρες όπου εφαρμόζεται η θανατική ποινή δεν παρουσιάζεται χαμηλότερο ποσοστό εγκληματικότητας σε σχέση με τις χώρες όπου δεν εφαρμόζεται.
Στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες δεν μπορεί να εφαρμόζεται ως ποινή η ίδια η εγκληματική πράξη για την οποία καταδικάζεται ο δράστης, καθώς με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος βίας και ένα αντιφατικό κοινωνικό μήνυμα.
   
Η Θανατική ποινή στις θρησκείες
«An eye for an eye ends up making the whole world blind» συνήθιζε να λέει ο ηγέτης της σύγχρονης Ινδίας Μαχάτμα Γκάντι. Στην πράξη όμως δεν υπάρχει καμία επίσημη γραμμή των Ινδουιστών για τη θανατική ποινή. Ωστόσο, ο Ινδουισμός αντιτίθεται στη θανατική ποινή, στη βία και στην εκδίκηση, σύμφωνα με την αρχή της μη-βίας. Η συζήτηση για τη θανατική ποινή στην Ινδία αναβίωσε το 2004. Επί του παρόντος, περισσότερα από 100 άτομα έχουν καταδικαστεί σε θάνατο στην Ινδία, αν και ο αριθμός των εκτελέσεων στη χώρα αυτή είναι πολύ χαμηλός.
Η θανατική ποινή είναι σαφώς σε αντίθεση με την βουδιστική διδασκαλία. Οι Βουδιστές δίνουν μεγάλη έμφαση στην αποχή βίας και στην συμπόνια για όλη τους τη ζωή. Ο πρώτος Κανόνας απαιτεί από τους πολίτες να απέχουν από ό,τι τραυματίζει ή σκοτώνει κάποιο ζωντανό πλάσμα. Ο Βούδας δεν μίλησε ρητά για τη θανατική ποινή, αλλά οι διδασκαλίες του δεν δείχνουν να επικροτούν τη σωματική τιμωρία, όσο κακό και αν είναι το έγκλημα που διαπράχθηκε. Ο Βουδισμός πιστεύει ουσιαστικά στον κύκλο της γέννησης και της αναγέννησης (Samsara) και διδάσκει ότι αν η θανατική ποινή χρησιμοποιείται, θα έχει βλαβερές επιπτώσεις στις ψυχές και των δύο - δράστη και τιμωρού -στις μελλοντικές μετενσαρκώσεις. Παρά τη διδασκαλία του Βουδισμού όμως, αρκετές χώρες με σημαντικούς βουδιστικούς πληθυσμούς διατηρούν τη θανατική ποινή, όπως για παράδειγμα, η Ταϊλάνδη και η Κίνα.
Από το 1959, η Διάσκεψη των αμερικανικών ραβίνων (CCAR) και η Ένωση για την αναμόρφωση του Ιουδαϊσμού (URJ) αντιτάχθηκαν επισήμως στη θανατική ποινή. Οι ραβίνοι αποφάσισαν ότι «τόσο στην ιδέα όσο και στην πράξη, στην εβραϊκή παράδοση η θανατική ποινή βρέθηκε απεχθής» και ότι δεν υπάρχει καμία πειστική απόδειξη "ότι η θανατική ποινή λειτουργεί ως αποτρεπτικός παράγοντας στο έγκλημα."
Η θανατική ποινή έχει τεθεί εκτός νόμου στην πλειοψηφία των εθνών του κόσμου, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως στη Μέση Ανατολή. Ένας από τους κύριους λόγους για τη χρήση της θανατικής ποινής σε αυτήν την περιοχή είναι ότι επιτρέπεται ρητά από το Κοράνι, το ισλαμικό ιερό κείμενο. Ως εκ τούτου, τα περισσότερα έθνη που θεωρούν το Ισλάμ ως θρησκεία του κράτους επιτρέπουν και ενθαρρύνουν τη χρήση της θανατικής ποινής. Αρκετοί είναι οι στίχοι του Κορανίου που υποστηρίζουν τη χρήση της θανατικής ποινής, όταν χρησιμοποιείται ως νόμιμο μέσο για την αναζήτηση δικαιοσύνης. Μουσουλμάνοι που υποστηρίζουν τη θανατική ποινή πιστεύουν ότι η χρήση της προσφέρει ένα αποτελεσματικό αποτρεπτικό μέσο κατά της εγκληματικότητας και ως εκ τούτου, συμβάλλει στην προαγωγή της δικαιοσύνης. Ο ισλαμικός νόμος επιτρέπει τη χρήση της θανατικής ποινής ως τιμωρία του εκ προθέσεως φόνου και άλλων εγκλημάτων όπως ο βιασμός, η μοιχεία, η προδοσία, η αποστασία, ο σοδομισμός και η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά. Παρά το γεγονός ότι η θανατική ποινή εξακολουθεί να υποστηρίζεται ευρέως στα ισλαμικά κράτη, υπάρχουν αυξανόμενες ομάδες μουσουλμάνων που υποστηρίζουν την κατάργηση της θανατικής ποινής. Όσοι αντιτίθενται στη θανατική ποινή διαφωνούν με την επικρατούσα τάση ερμηνείας του Κορανίου.



Θανατική ποινή και ορθόδοξη θεολογία
Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, η θανατική ποινή επιβαλόταν ως τιμωρία για διάφορες πράξεις όπως φόνος, απαγωγή, μοιχεία. Ωστόσο, ο Θεός έδειξε έλεος όταν υπήρχε η μετάνοια. Παράδειγμα αποτελεί ο Δαβίδ, ο οποίος είχε διαπράξει μοιχεία και φόνο, αλλά παρόλα αυτά δεν θανατώθηκε και συγχωρέθηκε από το Θεό λόγω της μετάνοιάς του.
Στην Καινή Διαθήκη είναι διάχυτες οι έννοιες της μετάνοιας και της συγχώρεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση της μοιχαλίδας για την οποία με βάση το Μωσαϊκό νόμο προβλεπόταν θάνατος διά λιθοβολισμού.  Όταν όμως οι Φαρισαίοι ρώτησαν το Χριστό αν έπρεπε να τη λιθοβολήσουν, εκείνος απάντησε χαρακτηριστικά: « Όποιος από εσάς είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος πέτρα πάνω της…».
Στη ζωή, στη λατρεία και στην πράξη της Εκκλησίας, η θανατική ποινή δεν έχει χώρο. Η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, ο Οποίος υπέστη άδικα τη χειρότερη και πιο ατιμωτική ποινή της εποχής, δεν συμφωνεί με αυτή τη μέθοδο … «απονομής δικαιοσύνης».
Επίσης, η Εκκλησία διδάσκει την αγάπη στον άνθρωπο ως πρόσωπο και όχι ως μαζοποιημένο άτομο. Με αυτή τη λογική, κάθε ανθρώπινη ζωή είναι δώρο Θεού και αυταξία. Η ορθόδοξη θεολογία στηλιτεύει την αφαίρεση ζωής από οποιονδήποτε θύτη, αλλά δεν φτάνει να ζητήσει την αφαίρεση της δικής του ζωής ως εκδίκηση ή ως μία κακώς εννοούμενη κοινωνική εξισορρόπηση.   Η Εκκλησία διδάσκει τη μετάνοια, η ευκαιρία της οποίας διαρκεί διά βίου. Η θανατική ποινή συντομεύει βίαια αυτή την ευκαιρία. Η ζωή του καθενός είναι ο χρονικός ορίζοντας στον οποίο ο καθένας καλείται να «τα βρει» με την ψυχή του και με το Θεό. Όλα είναι δυνατά και εφικτά, όπως έδειξε το παράδειγμα του κακούργου πάνω στο Σταυρό, εκ δεξιών του Χριστού. Άλλωστε, η Εκκλησία δεν χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς ή αμαρτωλούς και αναμάρτητους. Απέναντι στο Θεό, η διάκριση όλων μας είναι ανάλογα με την καλλιέργεια της μετάνοιας και με την προοπτική της αιωνιότητας της ύπαρξής μας.
 Ένα από τα σημαντικότερα μειονεκτήματα της θανατικής ποινής είναι το μη αναστρέψιμο αυτής σε περίπτωση δικαστικής πλάνης. Στην περίπτωση αυτή ο άνθρωπος που θανατώθηκε ήταν τελικά αθώος, όποτε η δικαιοσύνη έχει πράξει άδικα. Το ζήτημα αυτό είναι μέγα ηθικό πρόβλημα για τη διδασκαλία του Χριστιανισμού και μάλιστα από ένα οργανωμένο κράτος που έχει ως βασικότερο καθήκον το σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Η θεολογία του προσώπου στην οποία αναφερθήκαμε νωρίτερα δεν μπορεί να μην ενδιαφέρεται εκτός από το πρόσωπο του δράστη και για τα πρόσωπα των μελών της οικογένειάς του. Αντί άλλων επιχειρημάτων για ευαισθησία και σεβασμό στο δράμα των πονεμένων και συνήθως στιγματισμένων αυτών ανθρώπων, θα παραθέσουμε τα λόγια από συνέντευξη ενός Αμερικανού δημοσιογράφου: «Τα παιδιά των θανατοποινιτών υποφέρουν σιωπηλά. Ξέρω ένα 9χρονο κοριτσάκι που γράφει στο ημερολόγιό του: Ο μπαμπάς θα πεθάνει σήμερα, κάθε φορά που ανακοινώνεται νέα ημερομηνία εκτέλεσης του πατέρα της».
Το μίσος δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τη βία, αλλά μόνο με την αγάπη. Κλείνουμε με τα συγκλονιστικά λόγια που ακούστηκαν σε δικαστήριο των Η.Π.Α. από συγγενή θύματος: «Η αγάπη δε ζητάει εκδίκηση. Δε ζητάμε μια ζωή για τη ζωή που χάθηκε. Η αγάπη θέλει γιατρειά και ειρήνη. Το μίσος δεν μπορεί να ξεπεράσει το μίσος και τη βία. Μόνο η αγάπη μπορεί. Η αγάπη είναι το φως, το κερί που δεν μπορεί να σβηστεί από όλο το σκοτάδι του κόσμου. Γι’ αυτό, δε ζητάμε τη θανατική ποινή».
Σας ευχαριστούμε…

Ευαγγελία Σπυριδάκη, Γ4
Ιωάννα Τσάκα, Β4
Μαρία Καούνη, Β6
Νίκη Μιχαλάκη, Β6









Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

«Καλές γιορτές» δεν θα πάρω…

  

«Καλές γιορτές. Να περάσετε όμορφα».  Νταξ…. Σε βγάζουν από τη δύσκολη θέση τα λογάκια αυτά. Άλλωστε, τι να πεις; Άσε που είναι και politically correct, μη θιχτούν οι μη Χριστιανοί και τζιζ κακό να πεις έστω ένα «καλά Χριστούγεννα».
Και μετά από λίγες ημέρες… «Πώς περάσατε; Φάγατε καλά; Πήγατε κάπου; Ξεκουραστήκατε; Άντε, καλή χρονιά τώρα».
Χριστούγεννα.... Και λοιπόν; Αυτή τη γιορτή η «χριστιανική» Ευρώπη και Αμερική και η «ορθόδοξη» Ελλάδα την έχουμε καταντήσει αγνώριστη. Ειδικά στην Ελλάδα, μια ματιά να ρίξει κανείς γύρω του, σχεδόν τίποτα δεν θυμίζει την παράδοσή μας και την ορθόδοξη θεολογία περί της γέννησης του Χριστού. Εύκολα όμως θα συναντήσεις πολύχρωμα λαμπάκια, πλαστικά χαμόγελα, εορταστικές προσφορές και γλυκανάλατες αβροφροσύνες.
Η προσμονή της γέννησης ενός παιδιού, πόσω μάλλον του δικού μας παιδιού, φέρνει συζητήσεις, ανησυχίες, προετοιμασίες, αγωνίες, ελπίδες και προπαντός χαρά ανέκφραστη. Ειδικά τη μέρα της γέννησής του, ούτε να φάμε ούτε να ξεκουραστούμε σκεφτόμαστε. Τα Χριστούγεννα τι θυμίζει προσμονή γέννησης, ανυπομονησία να έρθει στον κόσμο το αγαπημένο μας πρόσωπο; Τελικά, είναι να απορεί κανείς: Ο Χριστός είναι η πλαστική κούκλα στις φάτνες των δρόμων και των σπιτιών μας ή ο αληθινός Θεός μας που γίνεται άνθρωπος για να διώξει το σκοτάδι της αμαρτίας και να μας οδηγήσει πάλι στη ζωή του Παραδείσου; Λέει κάτι στην προσωπική μας ζωή η γέννησή Του ή την αντιμετωπίζουμε σαν ένα ωραίο παραμυθάκι δίπλα στο τζάκι; Στη γέννησή του συγκλονίζεται κανένας ή οι προετοιμασίες μας περιορίζονται στην ετοιμασία των μελομακάρονων, στην προμήθεια του άφθονου κρέατος και στην αγορά των ρούχων που θα κάνουν εντύπωση; Από την επόμενη στιγμή αλλάζει κάτι ή πάλι μία από τα ίδια και όλο το περίφημο χριστουγεννιάτικο πνεύμα είναι ένα επιδερμικό φτιασίδωμα; Θα ασχοληθούμε σοβαρά ή θα περιοριστούμε στα γλυκόλογα «αγάπη και χαρά σε όλο τον κόσμο»; Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς….
Ρώτησαν κάποιον τι σημαίνουν γι’ αυτόν τα Χριστούγεννα. Και είπε: «Στα παιδικά μου χρόνια ένα ωραίο παραμύθι για να κοιμάμαι γλυκά, αργότερα άγχος και τρέξιμο για να προλάβω να αγοράσω, να στολίσω, να φάω και να διασκεδάσω και τώρα… τίποτα». Τελικά, μήπως να ξανακοιταχτούμε όλοι στον καθρέπτη της πίστης και να ρωτήσουμε την καρδιά μας αν βλέπει πουθενά το Χριστό; Φανταστείτε στο σπίτι μας να πηγαίναμε στο παιδικό δωμάτιο, να κοιτάζαμε την κούνια και… το μωρό μας να έλειπε. Να μην βρίσκαμε τίποτα. Άραγε, τι θα κάναμε; Έχει το Χριστό μέσα η φάτνη της καρδιάς μας ή είναι άδεια;
Αν λοιπόν «καλά Χριστούγεννα», τότε «Χριστός γεννάται, αληθώς γεννάται».

 




Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Επίσκεψη στη Στέγη φροντίδας ηλικιωμένων της Αρχιεπισκοπής Κρήτης


Στα πλαίσια του προγράμματος "Η τέχνη κατά του φανατισμού", μαθητές του Λυκείου Γαζίου επισκέφτηκαν τη Στέγη Φροντίδας Ηλικιωμένων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου. Τα παιδιά έκαναν παρέα στους ηλικιωμένους και ανήμπορους συνανθρώπους μας και βοήθησαν στο μεσημεριανό τραπέζι, ενώ στήθηκε και κρητικό γλέντι.







Το βίντεο από την επίσκεψη:


Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Οι μαθητές γράφουν για το ρατσισμό


Στο μάθημα των Θρησκευτικών της Γ΄ Λυκείου στο Λύκειο Γαζίου αφιερώθηκαν λίγα λεπτά της ώρας σε κάτι που ήταν μεταξύ διαγωνίσματος και διαγωνισμού. Ζητήθηκε λοιπόν από τους μαθητές κάθε τμήματος να προτείνουν δράσεις και λύσεις για την αντιμετώπιση του ρατσισμού (πάσης φύσεως…) και της αντίληψης για το διαχωρισμό των ανθρώπων σε ανώτερους και κατώτερους. Το καλύτερο από κάθε τμήμα (η αξιολόγηση έγινε από μαθητές της Β΄ Λυκείου) βραβεύτηκε. Με τη σύμφωνη γνώμη των μαθητών, οι προτάσεις τους δημοσιεύονται εδώ.

«Για να αντιμετωπισθεί ο ρατσισμός, τα παιδιά από μικρή ηλικία είναι αναγκαίο να αντιληφθούν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Και πώς θα επιτευχθεί αυτό; Τα κορίτσια ας μην παίζουν μόνο με όμορφες ξανθές κούκλες με γαλανά μάτια (επιβολή στερεοτύπων). Το παιδί στα πρώτα αθώα χρόνια της ζωής του είναι εύκολο να αποδεχθεί τη διαφορετικότητα, αποκτώντας φίλους διαφορετικών εθνικοτήτων. Θα πρότεινα στους γονείς να κλείσουν τα μάτια των παιδιών τους και να τους δώσουν να ψηλαφήσουν ένα κόκκινο και ένα πράσινο μήλο. Προφανώς, δεν θα είναι σε θέση να διακρίνουν τα δύο μήλα. Έπειτα, να τους εξηγήσουν ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Όλοι είμαστε ίσοι.»
(Ασημίνα Μαρία Κοκοβάκη, Γ1)

«Θα μπορούσαμε ως μαθητές όλοι να πάρουμε και τις δύο θέσεις, και του ρατσιστή και του ατόμου που δέχεται ρατσισμό, είτε με θεατρικά παιγνίδια είτε με ζωγραφιές είτε με βίντεο ώστε να ενεργοποιηθούμε. Να παράγουμε υλικό το οποίο θα μπορούσαμε να το παρουσιάσουμε σε μια εκδήλωση ή να το αναρτήσουμε στο διαδίκτυο».
(Δημήτρης Γουρνιεζάκης, Γ2)

«Να υπάρξει συγκεκριμένο μάθημα από τις πρώτες τάξεις του σχολείου που να διδάσκει πράγματα τα οποία βασίζονται στο συναίσθημα, ώστε το παιδί να μπορεί να νιώσει το πώς αισθάνεται το θύμα».
(Βασιλική Τσιτσά, Γ3)

«Προτείνω την κατάργηση του αριθμητικού βαθμού, ο οποίος να αντικατασταθεί από περιγραφική αξιολόγηση με την καταγραφή των προτερημάτων και των αδυναμιών του μαθητή για την αποφυγή των χαρακτηρισμών καλύτερων – εξυπνότερων και χειρότερων – αδύναμων μαθητών. Ο ρατσισμός προκύπτει από την απουσία ενσυναίσθησης. Θα ήταν θεμιτό να αφιερωθεί μια μέρα στο εξής: Οι μαθητές να τοποθετούνται στη θέση ενός ανάπηρου – τυφλού ή κωφάλαλου – και να καταγράφονται οι εμπειρίες».
(Σωτηρία Τρούλη, Γ4)

«Είναι ανάγκη να οργανωθεί η παιδεία με καθαρά ανθρωπιστικό προσανατολισμό. Ακόμη οι καθηγητές μπορούν να χρησιμοποιούν τη μέθοδο της βιωματικής εμπειρίας. Να διαχωρίσουν τους μαθητές σε δύο ομάδες, όπου η μία ομάδα θα συμπεριφέρεται ρατσιστικά στην άλλη. Με αυτό τον τρόπο, οι μαθητές θα δουν τις επιπτώσεις, θα παραδειγματιστούν και θα απεκδυθούν τη ρατσιστική συμπεριφορά που ίσως έχουν».
(Νίκος Παπαδάκης, Γ5)

Για την αντιγραφή…
Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Η τέχνη …να είμαστε κοντά στο συνάνθρωπο



Στα πλαίσια του προγράμματος «Η τέχνη κατά του φανατισμού» και με αφορμή τις ημέρες των Χριστουγέννων που πλησιάζουν, διοργανώνεται δράση ενσυναίσθησης σχετικά με τις ανάγκες και τα προβλήματα των ηλικιωμένων συνανθρώπων μας. Η δράση αυτή απευθύνεται στους μαθητές του Γενικού Λυκείου Γαζίου και η συμμετοχή των μαθητών είναι εθελοντική.
Το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου στις 10 το πρωί, θα επισκεφτούμε τη Στέγη Φροντίδας Ηλικιωμένων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης (300 μέτρα μετά το Παγκρήτιο Στάδιο στην παραλιακή οδό του Ηρακλείου). Εκεί φιλοξενούνται 85 συνάνθρωποί μας, που χρειάζονται ένα χαμόγελο και λίγη παρέα. Θα μιλήσουμε μαζί τους, θα βοηθήσουμε στο μεσημεριανό φαγητό τους, θα τραγουδήσουμε και θα χορέψουμε με τη συνοδεία ζωντανής ορχήστρας μαθητών μας. Στη συνέχεια θα ενημερωθούμε για το έργο της Στέγης από την κοινωνική λειτουργό και το προσωπικό που εργάζεται εκεί. Η συνάντησή μας θα είναι στην είσοδο του κτιρίου στις 10 το πρωί.

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής